درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

قدری به مهتاب هم فکر کن

خیلی سعی میکنم یه مطلبی غیر از شعرهام بنویسم...اما دریغ که  دلم از این همه درد بقدری پره که فقط آسایش عاشقانه هام میتونه درمانش باشه...پس تا اطلاع ثانوی فقط شراب و شعر

اینم یه تریلوژی شعر و شراب:

سکونتگاه

به لطف چشمان توست

        که من

                اینگونه            آرام میگیرم

                      در سکونتگاهی از شراب و شعر

 

بستر

هرشب

        در بستری پر از خیال

               آغوشهای مدام                و                 بوسه های بی بدیل

رویای

        پری کوچکی را

              رج میزنم

               که در گوی سیاه چشمانش

                                 انعکاس یافته

             تصویرمرد عاشقی که

                   - برای ساختن شعری دوباره-

                  ور میرود

                       با گیسوان پریشان        و             کلمات ساده!

 

باز هم شعر

 نه به اندازه

                همه معصومیت نگاهت

                    که حتی بقدر ذره ای

                   از اشتیاق دستانم

                                  را نیز

                    قادر نخواهم بود

                                مشق کنم

                                     در شعر بلند حسرت.

 

و در نهایت یه چیز با حال و هوای دیگه:

 

طاقت

               راحت نیست

                                   دوست من

                                                 هرگز!

                                              تحمل قفس

                                حتی اگر

                                       پرنده

                                     شک داشته باشد

                                                 به بی سقفی آسمان

                                                                               و

                                                                                   طراوت باران.

   + mehdi khademi - ۸:۳۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱٠/٢۱