درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

من مهدی نیمروزه از تهران

نه نه نباید لایق این همه شور و شوق زندگی بوده باشم ...پس چگونه است که اینجا فرشته ای روی آغوش من آرام گرفته است..چرا من..خدایا مگر انسان هم میتواند برای خود پری داشته باشم...به استثنا بندگان خاص....هرگز اینقدر خاص و ویژه نبوده ام ...پس دلیل این همه لطف چیست خدایا...پریدن فرشته ها را ندیده بودم اما امروزصبح بود که  یک فرشته به معصومیت تمام کودکان تاریخ از میان دستهایم پر کشید تا اوج که من ندیدم کجا ...وای گاهی زیبایی ها وصف ناشدنی است...چه مینویسم چه میگویم این صدا و این کلمات از کدوم سرچشمه فوران میابد...باید بازگردم باید فکر کنم به عقبتر نه زیاد همین چند ساعت قبل نه نیمروز کافی است...مگر قبل از آن هم دنیایی بوده است یا زندگی ...یافتم یافتم ...من تازه امروز صبح زاده شدم از ساعت 8 صبح وقتی آفتاب لحاف ابر را از روی خود کنار میزد...در این صبح زیبای پاییزی همراه با ذره های کوچکی که هر لحظه در قلب خورشید به نور تبدیل میگردد من نیز متولد شدم....و اکنون من جنینم: صادق -کامل- عاشق...چطور امکان دارد ...خدایا چه میگویم چه مینویسم...مگر ممکن است که عشق را در خریدن نان داغ یافت و خامه عسلی دامداران...ولی ولی من امروز با لقمه لقمه نان داغ بربری متولد گشتم و اکنون این منم مهدی نیمروزه از تهران....

   + mehdi khademi - ٢:۱۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٧

از اینجا تا ابدیت

خاطره یه روز رویایی پاییزی بدون تکرار

تمام آسمان از بالای سرش رد میشد و آفتاب کم رمق پاییزی با هزار زحمت خودرا از لابلای شاخ و برگ تک درخت سایه گستر خودرا روی پوست زیبای صورتش منعکس میکرد.باد شیطنتی میکرد و با تلنگری گاه به گاه برگچه های زرد را در هوای دلپذیر میان روز به رقص وا میداشت تا آرام و متقارن بر بستر گرمش پس از لختی آرام گیرند.

....و درست بالای سرش من نشسته بود و محو در عمق جاری رگهایش .

و تنها آرزویم در این روز رویایی پاییزی بدون تکرار این است که زمان در همین جا متوقف میگشت تا من در این آرامش افسانه ای کنار ش بودن درست از اینجا تا ابدیت امتداد میافتم...

ستم

چه ظالمانه 

            خواهد بود

          حتی اگر لحظه ای

بیندیشی

این "عشق"

        با تمام دوست داشتنهای دیگری که سراغ داری

شباهتی دارد

وقتی

                اینگونه خیره در چشمهایت

                           جاری میشوم.

 

 

دریچه

اینجا

     دریچه ای است که

               شبها            از آن

       پرمیکشد

         پرنده ای از عمق سینه ام

           چند کوی آنسوترک

               روی سقفی

      - که فرشته ای زیر تیرکهای فولادی اش با  "هستی"ام  که درچشمانش خانه دارد آرام گرفته است-

مینشیند و

             سر میدهد

لالایی شبانه

              با نوایی عاشقانه.

 

   + mehdi khademi - ۸:۱٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٠

دو سروده قدیمی

...دیگر نمی آید

دیری است ترانه ای نمی آید

  و دهان به گس نشسته از شعرهای بی رمق و نارس

و دست بوی نا میگیرد

          بوقت تراوش جوهری بر پرده های خیال

و خس خس

 و باز هم خس خس

                        و خس خس

که از میان نفسهای بریده

              ره میبرد به آخرین تقارن

                  این حس تند "نو شکفتن"              و

                 آن توهم سیاه "نگفتن"

گلو به سرفه

دست به رعشه

و چشم در حالت دوران

تب و تراخم          و لب لرزه               و نگاه های سرد و نگران

ترانه ای نمی آید

         حساب شعر و ترانه سواست

         آخر حتی قهر کرده است

                  و دیگر

                 "مرگ " هم نمی آید...

 

 

 

شرح ماجرا : بی حوصله

تشنگی ام را با آب معدنی دماوند رفع میکنم

          و اشتیاق سرمستی را با ماالشعیر های طمع دار بهنوش

سرم را بدیدن فیلمهای نود دقیقه ای تلویزیونی در سینمای خانوادگی ال جی

             گرم میکنم

و گوش سپردن به زنگهای جدید ویترین موبایل ایرانسل برادر ده ساله ام

صبحها از حساب جاری بلند مدت خصوصی ام

برداشت میکنم

و عصرها به اعتبار از دست رفته ام واریز

اسبابم را با یک کامیونت حمل اثاثیه نارنجی رنگ "خانه ما"

به آخرین واحد خالی 400 دستگاهی انتقال میدهم

و اعصابم را که زمان تخلیه اش فرارسیده

به چهار دیواری کاهگلی خیلی دور با پای پیاده

از اس ام اس های داغ داغ دستم میسوزد

و از نانی که از تنور سرد بیرون می آورند ارتزاق میکنم

و تنها زمانهایی که خواب نیستم

          و شلوارهایم را یکی یکی اتو میکشم

واز پرس و جوی اخبار ماهواره مان فارغ هستم

              ناگهان نگران میشوم

که

راستی چرا آنقدر ها دیگر "شاد" نیستم.

   + mehdi khademi - ۱:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۱۸

بوی خوش عاشقی

همه جا بوی عاشقی گرفته تو این خزان بارون نزده دل من...میدونی این همه باور عشق یه حس خوبی جاری کرده تو زندگی...این پری کوچولوی ما...این هستی نامتناهی شعر و احساس...راستی شعر:

کهکشان

بی یقین

   حقیقتی است جاری

           در زندگی ام

               که               خلق میگردد         متواتر

عنصری

    در قلبم عاشقانه

روزی

  به شکل "ساحره ای" مسحور کننده

                                در دوران دور نوجوانی ام

و

گاهی

     به "ایما"ئی

             جانبخش و گذرا

                           همین نزدیکی ها

    و اکنون من

     پر شده است از "هستی" ناشناخته و دست نایافتنی

 

و اینچنین است که دریافته ام

             از این قانون نانوشته و پنهان

                     که از هزاران تصویر رنگ به رنگ

        تنها

                یکی در قابی شیشه ای

                 میخکوب میشود به دیوار دلم

                           به یقینی نامیرا.

 

   + mehdi khademi - ٧:۳۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۱٢