درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

پروانه ها را نگاه کن

  همیشه هست و بوده و خواهد بود لحظه های آشفتگی روحی و عدم تعادل احساسی تو زندگی آدمها...که ممکنه به هیچ حادثه یا خیلی اتفاقات هم مربوط باشه...مثل یه موج سنگین میشه تو تن و بدن آدم و تا روح و هیجاناتش رسوخ میکنه بی دلیل...مثل بیشتر بعداز ظهرهای جمعه ...یا وقتی یه چیز یا کس عزیز رو میطلبی اما خب نمیتونی تو همون لحظه کنارش باشی...درست نمیدونم برای این مواقع برای این لحظات زجرآور تو تمام این سالها و قرنها کسی درمانی اندیشیده یا نه...مثل سکر و مخدر و یا هرچی دیگه میتونه بطور کلی این حالت رو محو کنه یا نه یا بهش شدت میده...یا ممکنه حتی درمان مسکنی باشه و در دراز مدت این حالت تشدید شونده بازگشت داشته باشه...راستش من یکی دو روزه به این حالت دچار بودم ولی دیدن یه پروانه حالم رو دگرگون کرد یه پروانه یه پیام قشنگ : دوستت دارم

خاطره ای از سفر شمال:

پروانه ای سفید

  در مسیر نامعلوم

   سرخوشانه   میگذرد از رد نگاهم که مانده بود

          بر موجهای سرخورنده سفید و سبز

وقتی

   بیاد می آوردم

         چه ناباورانه

        هزار مرغ دریایی مهاجر       انگار

       هر لحظه پر میکشد

          از بستر چشمانت            به ساحل گرم قلبم

و

 چه شیرین است آنگه که

          آفتاب تن تو

                  طلوع میکند

                            ازمیان بازوان بی تاب من

و اشتیاقی است بی پایان

   برچیدن گوش ماهی از

      کرانه لبهای مواجت

آه خیالبافی میکنم

 همچنان

              روی موجهای سفید و سبز سرخورنده بر هم

و این بار

          پروانه ای دیگر

             میگذرد شتابناک در مسیری مستقیم.

 

 

دلخوش

بیچاره پروانه

بیهوده دل خوش کرده بود

به طراوت باران

و نمیدانست که              این ابرهای سفید زیبا

           آبستن طوفانند.

 

کوچ

 

کسی دائم

               کوچ میکند

از "درون من"

               به سرزمینی

از اشتیاق لبریز شده دستان گرمت

 و بیتوته اش

          در میان مرغزار چشمانت

چه خواستنی و گواراست

....و آنگاه است که

در تهی گاه سکونت "درون  من" خالی شده از آن کس

افسوسی  سوزنده شعله میکشد حکمرانانه بر سرای سینه ام به شکل آه.

 

 

تصویر

بیهوده خیره میشوم

             به این همه تصویر های خندان  تو

          وقتی

 میدانم

       ترانه حزن انگیز خنده هایت

در هیچ آلبومی

           جای نمیگیرد.

 

وحشت

چه ظالمانه

  خواهد بود

           حتی اگر لحظه ای بیندیشی

          عشق من

              با تمام دوست داشتنهای دیگر

شباهتی دارد

وقتی

 اینگونه بی تاب و شیدا

در چشمات

می نگرم

 

انتظار

میان دو دیدار عاشقانه

از هجای "اشتیاق"

شعر بلند" انتظار"

متولد گردید.

   + mehdi khademi - ٩:٠۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۸/۱۸