درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

خیابان های نمزده پائیزی

پیش میاد...یعنی ممکن برای هرکسی پیش بیاد...من خودم بارها وبارها نمونه هاش رو دیدم و حتی از آدمهای خیلی مطمئن شنیدم که پیش اومده برای خیلیها...اینا که عینی هاشه...داستان و فیلم که تا دلتون بخواد هست که اگه وقت کنم یه روز همشون رو که من خوندم و دیدم براتون لیست میکنم...پس قبول دارید که پیش میاد...خب حالا با این حساب شما هم مثل من باور کردید که خیلی دور از باور نیست. اتفاق نیست .حادثه تکرارنشدنی نیست. این خیلی خوبه...حالا بهترم . این پیش آمد اولش برای خودم راستش هضم نشدنی بود ولی خوب حالا که شما هم با من هم عقیده شدید راحتتر میتونم قبولش کنم....

 وقتی که چشمهاتو از کف خیابون نمزده بالا میاری از زیر چتر قرمز رنگ چشمهای سیاه اثیری تو یه روز پاییزی میتونه همون پیش آمد باشه...قبول نداری که گاهی پیش میاد میون خیابانهای نمزده پاییزی؟

خوشحالم

این روزها

  به کفایت میدوم

              و با وزنه های آهنی چربیهای زائدم را محو میکنم

و به آهنگهای تازه کشف شده ای  از

                           "دوید بویی" و " کاوه آفاق" ساعتها گوش میدهم

       با لذت طعم میوه های آبدار 

             فیلمهای ماندگار سالهای دور را تماشا میکنم تا نیمه های ساکت شب پاییزی

و هنگامی که

         در شهر چشمان فرشته ای دست نایافتنی

              ستاره بازی میکنم

                    صدای لبخند خدا را میشنوم

...

و لابد برای همین هاست

           که بی محابا شعر مینویسم

               و در جواب سوال "حالت چطور است؟"

       سبک و خندان

پاسخ میدهم به قطع

"خوبم"

        آری این روزها "حالم خوب است".

 

هرگز اتفاق نخواهد افتاد

 

  دیگرگونه طریقی

شعر میگردد    ترجمان

لحظه های ناب               در کنار تو بودن

بر دیباچه دفتر عاشقی ام

          که هیچگاه

آری

          هیچگاه دیگر

                در فراز وفرود های سی ساله ام

حتی رویا گونه در خواب و بیدار صبحگاهی

                          تجلی نیافته است.

 

نسبت

 

به هیچ تناسبی

          این روزها

        ایمان را

                        به قامت عبودیت

       و عشق را

                     به ترازوی بخشش محض

معیار میکنند.

   + mehdi khademi - ٧:٢٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٩/۱