درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

بی تو از این شهر دلم پاک گرفته است

کاش دلم تاب بیاورد...این بار کسی انگار دارد بند بند تنم را تیغ میکشد و بیرحمانه بر استخوانهایم پتک میکوبد. پشت رفتنت مردی میماند در هم کوبیده و خونین. با چشمهایی نیمه باز رو به آخرین کومه خاکستری دشت. دستهایش رمق ندارد برای چنگ زدن به چیزی  حتی  برای تقلا. هیچ میبینیم. یا چنان شتابناک گریختی که حتی رد از هم پاشیدنم را نیز در غبار مسیرت به باد دادی؟ تسلیم مرد به خوناب غلطیده میشوم....فقط ایکاش دلم تاب بیاورد....برای عاشقی در حین جان کندن مرد تبار غم.

بی تو از این شهر دلم پاک گرفته است

                                                 انگار بر متن زندگی نیز خاک گرفته است

شوری نمانده به جانم لبریز ماتمم

                                         بر جاده های سرد عبورم گویی کولاک گرفته است

   + mehdi khademi - ۸:٠٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٦/٢۸