درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

بهاریه 90

راستش رو بخواهید بگم همه کارها تلنبار شد تو اسفند. همین شد که نتونستم بهاریه بچاپم. اما تو تموم تعطیلات یه خارش عجیبی اومد سراغم که نگو و نپرس.هرچی دوا درمون کردیم افاقه نکرد. سر آخر فهمیدم مال ننوشتن بهاریه است. برای همین دست بقلم شدم.هرچی با خودم کلنجار رفتم دیدم که سالی که گذشت  رو هم رفته که سال دلنشینی که نبود. پر بود از دلتنگی و دوری . حسرت و تشنگی و شیدایی. فوت و مرگ فامیلهای دور و نزدیک. ده هزار تومان ته حساب. هی بالا میرن از ما این پله ها...کلی غرو لند دیگه. بعد خواستم نوستالژی در کنم که دیدم ای بابا اینم که دیگه خیلی تکراریه...گشتم گشتم حادثه های جزیی و کوچولویی که خیلی خوشحالم کرده و بهم حال داده رو برای ثبت در تاریخ برای خودم ردیف کردم. مثل گوش دادن به Band های راک تازه کشف شده:placebo یا arcetic monkeys یا kings of leon و یا تک آهنگهای تازه یافته شده دیوید بویی و این آخر سالیه آلبوم محشره این پسر مامانی بیژن موسوی و آلبوم خوب کاوه آفاق و محسن نامجو...بگیرو بیا. یا روده بر شدن پای تمام فیلمهای امیر کاستاریکا و وودی آلن و کشف سینمای ناب ایتالیا تو آثار فلینی و پازولینی خصوصا خلسه تموم نشدنی دیدن اپیزود آخر دیروز امروز فردا. یا مثلا حس خوشایند و دلنشین غربت توی ترن هامبورگ بسمت برلین تو دشتهای سبز و جهان آزاد و تر شدن چشمام تو فرودگاه امام خمینی با زمزمه ترانه" اینکه زاده آسیایی و میگن جبر جغرافیایی" . و یا گرمای تن نواز بخاری رستوران آبذغال چال درکه تو هفته های میانی دی و طعم خوب املت تو ماهتابه روحی. و یا این سرمستی متفاوت معجون Hype و لیمو ترش و آناناس و محصولات گیلبرت عزیز. تجربه دلپذیر خوابیدن تو آلاچیق عمو رحیم تو مردادماه تو ییلاق کوههای  ماسال وقتی ابرها میچسبن به تنت. این خوش اومدن از تیره شدن رنگ پوستم تو آفتاب گیری تابستونی تو استخر روباز. یا کار کردن برای یه مدیر خوب( که دیگه واقعا نایاب شده) که بتونی گاهی به اسم کوچیک صداش بزنی و از اینکه هیچ پیشرفتی هم تو کارت نکنی از این دوستی باهاش!. و از هرچی بشه گذشت از لبخند بابا بعد از عمل جراحی و بوی خوش قرمه سبزی جمعه ظهرهای خونه مامان نمیشه که گذشت. و سر آخر پیدا کردن یه راهی که بشه وارد فیس بوک شد....وه که چقدر خوشی داشتم و نمیدونستم.

و فقط میون اون همه حسرت و اون یه آرزویی که اول سال کرده بودم بغض نبودن آزادی داره بدجور به گلو فشار میاره....

سر آخر این شعر که برای پنجره تو سروده شد روزآخر سال:

از انتهای کوچه بن بست سالهای دور

                        دوباره  خواهی آمد

                               همچون خوابگردی خرامان

                      و کنار خواهی زد

                                  جادوگروار

                                 حریر سفید را از روی تلنبار خاطرات شیرین و دست نیافتی مان

                                    در جستجوی

                                             قلبی که هنوز می تپد خونبارش

                                                  و گوهری جاودان

                                                       که می تابد به رنگ عشق.

 

   + mehdi khademi - ۳:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱/۱٥