درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

ندایی از تنور داغ حسرت

 

خاطره دریا

روی موجها تاب میخورم و به بازی شیطنت آمیز ابرها و آفتاب مینگرم, گاهی چند ابرک در اقدامی هماهنگ به سمت منبع نور حمله ور میشوند و نقاب بر چهره خورشید میکشند و گاهی مدتها اورا تنها و درخشنده رها میکنند پی بازی و گردش. این غوطه وری خلسه وار گاه با موجی بلند از حالت تعادل خارجم میسازد و مزه تلخ و شور آب دریا لختی دهانم را گس مزه میکند, اما دوباره با تلاشی شادی آفرین شناور میشوم و دوباره خیره و مبهوت آسمان. از دور دست صدای موتور قایقی آهنگ ممتد و دلنشین صدای امواج را قطع  و بوی تند روغن و بنزین را روانه مشام میکند. سعی میکنم افکار را نظم دهم ودر  این نئشگی بی تکرار روی هم غلتیدن امواج به چیزی غیر از حادثه چشمهان تو نیاندیشم. گاه چشم میبندم و گاه با ترسی ناخودآگاه به فاصله دورم از ساحل مینگرم. از این محافظه کاری احمقانه بدم می آید .ولی کمی بعدتر حسی منتج از این آرامش گذرا لرزشی خوش آیند بر اندام جاری میکند و باز حسرتی کور همنشین مدام این لحظه های طربناک میشود.

با خودم زمزمه میکنم ترانه ای عاشقانه را آرام و می اندیشم ایکاش همیشه دریا همین طور آرام بود و من و امواج آبی و سبز,  ابرهای بازیگوش , نگاه تند آفتاب , ترانه بی بدیل دریا و چشمهای تو تا ابدیتی ناپیدا امتداد میافتیم. اما دو صد افسوس ....موجی بلند تمام افکار را سرنگون میکند تو عمق آبی دریا.طوفان پس از آرامش کوتاه همیشه در راه است. به سمت ساحل آرام شروع میکنم به شنا کردن و بیاد می آورم تمام این روزهای طوفان زده زندگی ام را بدون غریق گوی سیاه گردان چشمهایت...اشک با آب دریا یکی میشود و گویا همه چیز شتابناک به اصل خود باز میگردد.

پایان- تابستان 90

 

حضور

همین جایی

  پشت پلکهایم

         و گاهی لاله های گوشم از حضور تو تکانی میخورد

                     و چه دلنشین است

                              وقتی روی لبهایم مینشینی آرام

                                         و چون کودکی شیطنت آمیز سوت میزنی

                    آنقدر نزدیک

                                   که در بوی همه چیز عطری ازتو جاری است

                             آری همین جایی

                                 در خانه تنهایی من

                                              با آنکه خیلی دوری

 

آیینه

 تصویر وارونه ام

              گویا

                 منعکس شده در آیینه کدر زیستنی بیهوده

       و بی دریغ

                     در تمنای

                                شاید حتی انگشتی

                      از برای زدودن ردی از چرک ماسیده

                                                بر این تصویر واژگون.

 

آزادی نیمه مطلق

 قرص گرفته ای دستم را

                      و من پایت را سفت

                    بیا رها کنیم;

                    چه میدانیم

               شاید در این گرداب بی انتها

                            حتی یکی مان

                              به ساحل  رسید.

 

مهیا

 چراغ نگاهم را

                   برای همیشه

                       بر دریچه انتظار  می آویزم.

             و بی تابی همیشگی را

                          بر دهلیز "عاقبت آمدنت" می گسترانم.

   این کودک اشتیاق را

                           بر گهواره تقدیر میخوابم.

                        و خود ویران شده در ایوان رو به مسیر گنگ

                "تنها" و " مهیا"

                                   شعر میبافم .

 

سکانس آخر"بیاد فیلم شب : مایکل آنجلو آنتونیونی"

 

          ایستاده با قامتی کشیده

                              بر آستانه رو به تشعشع نور

                     و سایه اش بر فرش رنگ به رنگ شده

                                     عشوه کنان تاب میخورد.

                و من

                             در سویی دورتر

                                       با بار اشتیاق بردوش

                                       پرتاب میشوم

                                     از درگاه تیره اجبار سرنوشت

                                                    به دالان تاریک پوچی بی امتداد

                                                                             برای همیشه.

   + mehdi khademi - ۸:٢٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢٤