درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

سومين روز جشنواره بيست و پنجم فيلم فجر ( سبيل مردونه)

                                   

(3) سبيل مردونه      جواد اردكاني

 

براي كودكان يا درباره كودكان : مسئله اين است؟

 

" سبيل مردونه" تائيديه است بر اعتبار وجودي يك جشنواره بين المللي پويا كه كاملا دقيق وبرنامه ريزي شده گام به سوي تسخير دروازه هاي جهاني تر شدن برميدارد. انتخاب فيلمي مثل سبيل مردونه در بخش مسابقه جشنواره امسال نشان از ديدگاه كلي نگر و آينده ساز و رو به تعالي متوليان بزرگترين رقابت ساليانه سينماي ايران دارد. ديدگاهي كه هر سال روند رو به رشد و تعالي بر آن سايه افكنده و مويد اين سخن حضور چنين فيلم حرفه اي و كارشده و داراي پارامترهاي جهاني است كه از قضا داراي مضمون و مفهومي بين المللي است كه از دغدغه هاي روح پريشان آدم قرن بيست و يكم در سراسر كره خاكي است.

سخن به كنايه نيست كه گويا اين خود واقعيت است ميتوان از آن به شوخي يك وبلاگ نويس با يك فيلم تعبير نمود اما بواقع كه حضور فيلم سبيل مردونه خود حقيقتي است غير قابل انكار.

ايكاش ميشد اين فيلم را بگونه كودك و نوجوان متعلق ندانست تا شايد ميتوانستيم شائبه رخنه سياست و خطي نگري غلط و تكرار اشتباه از بابت ديدگاه هاي مستهلك مديران جشنواره را از نظر دور كرد  ,  اما چه افسوس كه بايد اعتراف كرد كه نگاه هاي حمايتي از سينماي كودك و نوجوان – كه ريشه در سياست كلي جشنواره از گذشته دارد- مجوزي است براي پذيرش هر ساخته اي كه داراي مضموني درباره كودك و نوجوان در بخش مسابقه جشنواره اي بين المللي كه داعيه دار ارتباط با شاكله اصلي سينماي كشور است.

تكليف سازندگان سبيل مردونه با اثر كاملا مشخص است . اين فيلم ميتوانست اولين تجربه شخصي كارگردان تازه كاري باشد كه بسيار خوشبينانه حق شركت در بخشهاي جنبي جشنواره فيلم كودك ونوجوان را داشت و احتمالا يك اكران محدود در استان يزد و استقبال بالاتر از نسبي در شهرستانهاي آن استان – آنهم بشرط انتخاب مناسب فصل اكران- اما كجا چنين مقررگشته است كه تماشاگري را كه به اميد ديدن اثري با حداقل استانداردهاي يك جشنواره رقابتي با در نظرگرفتن مرارتهاي موجود در مسيررسيدن به سالنهاي سينما اين چنين مايوس و مبهوت و زيان ديده – چه از حيظ رواني چه مالي- جشنواره گريز كنيم. با كدامين قانون –حتي نانوشته – ميتوان هيات داوران را صبورانه به تحمل اثري كاملا معمولي وا داشت. حمايت يا بهتر بگوئيم جلب خرسندي و رضايت همه حوزه هاي اين سينماي هزار حوزه- دفاع مقدس ,  معناگرا,  كودك و نوجوان, مستند و تجربي دولتي و خصوصي.....- تا به كي بايد موجب كنار گذاردن فيلمهاي شايسته تر در بخش مسابقه شود. وچه بسا ميتوان با حذف اين حاتم بخشي ها از حجم جشنواره كاست تا حاصلي فربه تر و پويا تري شاهد باشيم.

درپايان اين نكته را نبايد از نظر دور داشت كه فيلمسازي براي كودكان كار بس پسنديده است اما محل حمايت از اين نوع سينماي مهجور نه بخش مسابقه جشنواره كه در سياست تعيين اكران مناسب و سرمايه گذاري بايسته در اين مقوله براي توليدات با كيفيت است

   + mehdi khademi - ۳:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱۱/۱٦