درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

دو سروده قدیمی

...دیگر نمی آید

دیری است ترانه ای نمی آید

  و دهان به گس نشسته از شعرهای بی رمق و نارس

و دست بوی نا میگیرد

          بوقت تراوش جوهری بر پرده های خیال

و خس خس

 و باز هم خس خس

                        و خس خس

که از میان نفسهای بریده

              ره میبرد به آخرین تقارن

                  این حس تند "نو شکفتن"              و

                 آن توهم سیاه "نگفتن"

گلو به سرفه

دست به رعشه

و چشم در حالت دوران

تب و تراخم          و لب لرزه               و نگاه های سرد و نگران

ترانه ای نمی آید

         حساب شعر و ترانه سواست

         آخر حتی قهر کرده است

                  و دیگر

                 "مرگ " هم نمی آید...

 

 

 

شرح ماجرا : بی حوصله

تشنگی ام را با آب معدنی دماوند رفع میکنم

          و اشتیاق سرمستی را با ماالشعیر های طمع دار بهنوش

سرم را بدیدن فیلمهای نود دقیقه ای تلویزیونی در سینمای خانوادگی ال جی

             گرم میکنم

و گوش سپردن به زنگهای جدید ویترین موبایل ایرانسل برادر ده ساله ام

صبحها از حساب جاری بلند مدت خصوصی ام

برداشت میکنم

و عصرها به اعتبار از دست رفته ام واریز

اسبابم را با یک کامیونت حمل اثاثیه نارنجی رنگ "خانه ما"

به آخرین واحد خالی 400 دستگاهی انتقال میدهم

و اعصابم را که زمان تخلیه اش فرارسیده

به چهار دیواری کاهگلی خیلی دور با پای پیاده

از اس ام اس های داغ داغ دستم میسوزد

و از نانی که از تنور سرد بیرون می آورند ارتزاق میکنم

و تنها زمانهایی که خواب نیستم

          و شلوارهایم را یکی یکی اتو میکشم

واز پرس و جوی اخبار ماهواره مان فارغ هستم

              ناگهان نگران میشوم

که

راستی چرا آنقدر ها دیگر "شاد" نیستم.

   + mehdi khademi - ۱:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۱۸