درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

از اینجا تا ابدیت

خاطره یه روز رویایی پاییزی بدون تکرار

تمام آسمان از بالای سرش رد میشد و آفتاب کم رمق پاییزی با هزار زحمت خودرا از لابلای شاخ و برگ تک درخت سایه گستر خودرا روی پوست زیبای صورتش منعکس میکرد.باد شیطنتی میکرد و با تلنگری گاه به گاه برگچه های زرد را در هوای دلپذیر میان روز به رقص وا میداشت تا آرام و متقارن بر بستر گرمش پس از لختی آرام گیرند.

....و درست بالای سرش من نشسته بود و محو در عمق جاری رگهایش .

و تنها آرزویم در این روز رویایی پاییزی بدون تکرار این است که زمان در همین جا متوقف میگشت تا من در این آرامش افسانه ای کنار ش بودن درست از اینجا تا ابدیت امتداد میافتم...

ستم

چه ظالمانه 

            خواهد بود

          حتی اگر لحظه ای

بیندیشی

این "عشق"

        با تمام دوست داشتنهای دیگری که سراغ داری

شباهتی دارد

وقتی

                اینگونه خیره در چشمهایت

                           جاری میشوم.

 

 

دریچه

اینجا

     دریچه ای است که

               شبها            از آن

       پرمیکشد

         پرنده ای از عمق سینه ام

           چند کوی آنسوترک

               روی سقفی

      - که فرشته ای زیر تیرکهای فولادی اش با  "هستی"ام  که درچشمانش خانه دارد آرام گرفته است-

مینشیند و

             سر میدهد

لالایی شبانه

              با نوایی عاشقانه.

 

   + mehdi khademi - ۸:۱٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٠