درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

اسفند88

اسفند. عقم میگیرد باز از این روزهای آخر سال. انگار کرم خورده چیزی درونم. تهوع تمام وجودم را میگیرد. از این بوی مشمئزکننده تعفن تنم مور مور میشود و دلم پیچ و تاب برمیدارد. سعی میکنم لیوان نیمه پرآب را سر بکشم اما فکر خوردن و نوشیدن هر چیزی کلافه ام میکند. تقویم لعنتی روی میز را گوشه ای پرت میکنم و و به این همه دروغ زجر آور و خنده های الکی فکر میکنم. کاش شب بود و میتوانستم چشمهایم راببندم و بخوابم تا این لشکر سیاه خیال های کج و معوج از ذهنم بگذرد. سرم را میان دستهایم میگیرم تا شاید ضربه های تو گیجگاهم را خفه کنم اما توانی در بازوان نمانده. دوباره سعی میکنم بزور بخندم تا شاید صدای خنده خودم کمی حالم را بهتر کند. حیف. تلاش مضحکی است دندانهایم روی هم قفل شده اند. این نور نیمه رمق صبحگاهی که از پنجره به داخل می افتد مثل ناله های بیماررو به احتضاری اشکم را در می آورد. گلویم خشک شده و چند سرفه سوزناک سمفونی دردهایم را خوش نواتر میکند.

 دست میبرم روی میز و دفترچه خاک گرفته ام را باز میکنم. قلمم را برمیدارم. افکارم را بسختی منظم میکنم و با تمرکزی احمقانه کلمات را قطار میکنم پشت هم توی این ذهن آشفته و با شتابی کودکانه پرت میکنم روی کاغذ سفید بیچاره دفتر غم گرفته:

                    " زمستان!

                              کاش برای همیشه

                                         فصل من می ماندی

                                که بهار من            سالهاست

                                تولد              دردهای دوباره است."

اسفند88

   + mehdi khademi - ۸:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱٢/٩