درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

د مثل درد

انگارچند سالی فرو رفتم تو یه دالان تاریک زیر زمین. یه هزار توی نمدار و بیصدا که حتی هوایی هم برای تنفس نداره. هراز چند گاهی سراب نور یا توهم صدایی منو میکشونه به یکی از این هزار راههای تو درتو...دست میکشم به این دیوار بی روزن به امید انعکاسی از نور و صدا و هوا. چشمهام به تاریکی عادت کرده و تنگی نفس مزمن شده.رمقی نمونده....بقولی:"دیگه این قوزک پا یاری رفتن نداره "

تازگی های از دور یه چیز نورانی میبینم و هوایی که انگار جریان داره و کسی که داره آروم چیزی زمزمه میکنه...خدایا این هم توهمه یا....کمکم کن تا بتونم برای آخرین بار بختم رو امتحان کنم...وگرنه منم تبدیل میشم به یکی از این کرمهایی که دارن سالهاست این زیر تو هم میلولن و صدتا صدتا روزانه میمیرن...کمکم کن خداجون

 

خیلی وقت بود پست جدید نذاشته بودم....خب این که چیز جدیدی نیست

حرفهای سیاه و پوچی هم که میزنم....بازم چیز جدیدی نیست

و اینکه خیلی دوست دارم غر بزنم هم خب مسلما...چیز جدیدی نیست

موضوعهای زیادی هم هست که میشد ازشون نالید ولی من اصلا حوصله ندارم راجع بهشون حرف بزنم هم ...نباید چیز جدیدی باشه

خب پس با این حساب بهتر خفه بشم و بذار قلمم خودش حرفهاش رو بزنه....

لالایی( ای ایران)

با غریبانه ترین ترانه های این سرزمین خو گرفته به ترس

                 آوازی سر خواهم داد

                          تا غریو پوچ این ابلیس دیر نشین

                لالایی شود

                           برای کودکان بیدار

                                             و مادران ترانه ساز

 

چیزی(زندگی...)

ترک برداشت چیزی درونم

               کاسه صبر است

                    یا شاید چینی نازک تنهایی!

نمیدانم

             حس میکنم

                اما

                    این تراوش به بلوغ رسیده

جاری میشود شتابناک

          زیر پوستم

        چیزی است شکل زندگی

                               شاید به رنگ عاشقی.

 

فرشته

چه خوب است

                خدایا

                    که هنوز گاهی میتوان دید

                در شفافیت چشمانی سیاه وش

                 - از پشت این شیشه های غبار گرفته و تار-

                           زلال تکثیر بی منت فرشتگان را .

 

مزرعه

 

پرنده هزار بار از خودش پرسید:

                " هیچکس مقصر نیست آیا؟"

وقتی باران نمیبارد و پرندگان

                  بر شانه های چوبی این مترسک پیر

          یک به یک

                       برپهنه این مزرعه بی حاصل

                          از یاد میبرند

                          نغمه های بهاری شان را.

 

عاشقانه ها(برای پری کوچک من):

1)

مثل بستنی

              آب میشود دلم

              در دستان کودکانه تو

               که غرق شکار قاصدکی در مسیر باد.

2)

جسمی میان آدمی و پری

           با شکلی از رنگین کمان و موسیقی

           در پوششی از انگبین و آتش.

                  آری دوستت دارم

                                   ای تناسب بی بدیل آفرینش صبحگاهی خدا.

 

3)

افتاده تصویر مردی به آرامش رسیده

             پس از طوفان همخوابگی عاشقانه

                                     برگوی عسل گون چشمان خمار زنی

                                           که هنوز تاب میخورد

                 روی آخرین مصرع شعرهای آن مرد.

 

4)

با توست که

         در می یابم

              احساس شیرین و غریب پروانه را

                             که میدرد آرام و بی صدا

                              پیله ابریشمی اش را.

                

 

   + mehdi khademi - ۳:٢۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٤/٢