درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

صندلی خالی

  

 مدتها بود که چیزی درمورد سینما یا نقدی و نوشته و پستی در مورد فیلمها نگذاشته بودم. اما متاسفانه و یا خوشبختانه ورود فیلم صندلی خالی به شبکه پخش خانگی از طریق موسسه رسانه های تصویری توی روزهای اخیر منو واداشت که بعنوان کسی که این شانس رو داشتم که این فیلم رو تو جشنواره دوسال پیش بهمراه کارگردان و عوامل فیلم برای اولین و یا شاید آخرین بار روی پرده نقره ای دیدم , همه علاقه مندان سینما رو تشویق و تهییج به دیدن این فیلم بکنم. البته جای بسیار بسیار بسیار تاسفه که یکی از بهترین فیلمهای تجربی سینمای ایران بدون اکران عمومی با این همه نقدها و نظرات خوب برای کارگردان اولی که خوب احتیاج به کلی تشویق ودیده شدن داره اینجوری بی سرو صدا میاد روی دکه بقالی های کنار داماد اجباری و معتاد تکراری و عروس بد اخلاق و هزار تا فیلم رنگارنگ و صدتا یه غازدیگه ...

بگذریم از این بحث فرهنگی که فعلا خوراک تمام محافل سینمایی و غیر سینمایی شده.

سامان استرکی در فیلم صندلی خالی دست روی موضوعی میگذارد که به جرات میگویم هیچ کارگردانی با این تعمق و به این سادگی و در عین حال با انگاره های مذهبی و فلسفی در تمام عمر سینمای ایران نتوانسته حتی به آن نزدیک شود.

قالب بندی فیلم بحدی زیبا و گیرا طراحی شده که بی شک تمامی گروه های تماشاگران سینما را تا لحظه آخرو بدون هرگونه قضاوتی همراهی میکند. فیلم با یک داستان بکر شروع و بعد به دنیای فانتزی و سورئال قدم میگذارد اما مرزبندی ها و این تداخلها و پاساژهای موضوعی و حتی ژانری هیچ آسیبی به کلیت فیلم وارد نکرده است.

سامان استرکی در اولین فیلمش ثابت میکند که کارگردان خلاق و باهوشی است. او دائما با بدعتهای بسیار زیبا و خلق تصاویر بکری که هیچگاه در این نوع داستان گویی قبلا تجربه نشده است مرز خیال و واقعیت را همانند انیمیشنهای گیرای سالهای دور در هم می نوردد و در عین حال سوالی اساسی که سوال تمام انسانها از بدو خلقت بوده را مطرح مینماید: طرح مساله جبر و اختیار در این فضای وهم آلود کاری است کارستان که استرکی به خوبی از عهده آن برآمده است. با انتخاب گونه ای کاملا متکی بر تجربه گرایی و بدور از هرترسی از پس زدگی داستانکهای فیلم را به بهترین شکل در ذهن و دنیای تاریک درونی تماشاگر خود پیش برده و در نهایت در ده دقیقه پایانی فیلم همه چیز را به نحو احسن جمع بندی و ارائه می نماید.

براستی نوشتن در مورد این فیلم کارسختی است . براحتی برای تک تک سکانسهای آن میتوان ساعتها نوشت و گفت...

اما سکانس مورد علاقه خود من در این فیلم که حتما شما را به دیدن و فقط دیدن (چرا که خود این سکانس آنچه لازم است با روح و جان شما انجام میدهد و احتیاج به هیچ تفسیر وتاملی برجای نمیگذارد) ترغیب میکنم: تک سکانس گریه فریبرز عرب نیا(وباز این بازیگر ثابت میکند چقدر از آنچه هست در این سالها بدور مانده).

کل این سکانس پلان و نماهای قبل و بعدش از عمیقترین و تاثیرگذارترین نماهای سینمای ایران است. بالازدن چاه فاضلاب - گریه روبروی دوربین و در نهایت سکانس بالای پشت بام.

و حیف است اگر مطلب  بدون نوشتن در مورد موزیک بسیار زیبای محسن نامجو و گروه دنگ شو به پایان رساند. ایکاش ایکاش ایکاش.....

حتما این فیلم رو ببینیدو دوباره سوال های ذهنی خودت رو مطرح کنید: چه کسی رو صندلی خالی نشسته و کات میدهد؟

 

 

باد میوزد

               و من برای چندمین بار متوالی

                                 می نگرم

                                    تصویر سایه سقوط کرده ام را از این بالا

چشمان را میبندم.......

                     و

                      ناگهان

                             تمام اراده چندین ساله ام برای پریدن

                                              از نوک انگشتان یخ زده پاهایم

                                                                     به پرواز در می آید

                                                                                             با باد

                         دستی از لبه پرتگاه عقب میکشد مرا

                                  آسمان می غرد

                                     بغض من میترکد

                                             و باد دوباره می وزد.

   + mehdi khademi - ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/۱٠/٢۸