درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

ما همه خوبیم

روزهای خیلی معمولی رو میگذرونم...خیلی معمولی...نایی برای حرف زدن نمونده و حرفی برای گفتن هم...دارم بو میکشم ته مانده شعور و معرفت رو از این اتوبانهای چند بانده و تونلهای طرح ملی چند ده کیلومتری, پشت این چراغهای همیشه قرمز و خط کشی های سیاه شده از رد تایرهای جدید. دارم پی خرده ای انسان دوستی میگردم توی این صفهای طولانی ردیف آدمها با سبدهای شکم پر کن بی خاصیت . توی این پچ پچهای نامفهوم, این بحثهای زنجیره ای میزگردی, این اخبار آبکی این خبرهای یکی دیگه هم رفت. سرکردم تو این فضای بی پایان مجازی فیس بوک  طریقه زیستن به شکل انسانهای نیمه تکامل یافته رو میجورم و باز هم ...هیچ.

داشتم فکر میکردم اگه خاطره چشمهای تو هم اگه نبود که  وای چقدر روزهای من معمولی تر میشد...اصلا این روزهای عین هم, کپک میزد بدون دریغ در سفره شعرهای بی رمق من...مرسی بخاطر همین خاطره جاویدان..اگه حرفی نمیتونم بزنم به قلمم این فرصت رو میدم که تو این همه پرسه پوچ و پرت یه چیزهایی بگه:

همه شعرهای من تقدیم به جادوگر خوابگرد :

این یک خاطره نیست

شانزده سال پیش

           گوشی تلفن سبز رنگ

                           سه نه شش هفت

                سلام

                          و جواب: سکوت بود و بوق ممتد

امروز

                new email:

                            subject:hi

               و پاسخ:....هیچ

                                  delete as unread.

 

میلاد

 در سالروز میلام

                  شمع

                                نگران در میان شیرینی کام کسان

                  آرام آرام

                              میگریست

                                        در انتظار هلهله و فوت

 

 

انتخاب

   ازمیانه

            اندیشه ناب رهیدن

                              و تصور پاک رسیدن

 شاید تنها

                خاطره ای شیرین برای بازگو کردن

                      برای همیشه باقی ماند.

 

اعتراف

          چرا فکر میکردم

                       که کافی است

               آخر هنوز هم بسیار دوست دارم

             شعر بسرایم

                       در قالبی کهن

                                                   شاید قصیده یا غزل

و درآن

                شب را با گیسوانت پیوند

                و آسمان را در نگاهت غرق

                     و آفتاب را از لبات جاری

                                                    سازم.

 

آه

         افسوس 

                     همه حواسم پیش تو بود

                             وقتی  تنها و آرام

                                             داشتم از کنار زندگی رد میشدم

 

جستجو

  دنبال کسی میگشتم

                           و کسی دنبالم....

                 آخر خدایا چرا

                                  این دنیا رو اینقدر گل و گشاد آفریدی؟

 

 

شکایت

زین پس شعرهایم را برایت نخواهم خواند

                                 و تا ابد اینجا غریب خواهم ماند

به آسمان و به شب اعتنا نخواهم کرد

                                  تورا میان جماعت صدا نخواهم کرد

شماره میکنم ایام را به نقش دگر

                                 مسیر طی میکنم بدون عشق و خطر

اگر کسان به زیستنم چنان خندند

                                  به هرچه عاشق و مست است باز هم سوگند

کسی به خانه دل راه نخواهم داد

                                چنین زی ام عاقبت , هرچه باداباد

 

مرد خوب

     ایکاش

               میتوانستم

                      آدم خوبی که نه

                 شاید, تنها

                            "مرد خوبی"

                                           باشم

                                        اما فقط برای "تو".

 

تقدیم به مادم

               در خانه چشمان خندانت

                                  وقتی لالایی میخوانی

                                                          مادرم

                      هزار پروانه پیله میدرانند انگار

                           تا من

                 دوباره

                          رنگین کمان خواب ببینم

                                        برای شادی فردایم.

 

تقدیم به عقاب آسیا:

روزی که تو از آشیانه پر کشیدی

                            و بر شاخسار مرتفع ترین درخت جنگل فرود آمدی

                          آنجا"اوج" بود

         و امروز

                    که سیمهای برق را

                                        کلاغهای سیاه اشغال کرده اند

                        حتی

                            نوک تمام این تیرهای هم قد چراغ برق هم

                             برای "تو" و همه"ما"

                                          حضیضی بیش نیست.

 

beautiful

دوباره خواب دیدم ایناریتو

                       جسدی هستم کفن پوش  

در جنگلی سفید شده از برف

         زیر درخت بلندی ایستاده سیگار بدست

                خیره مانده ام

 به جغدی خاکستری که آرام آرام جان میدهد در بستر سفید

    و ناگهان با صدای ترک خوردن تخم های مویی در لانه جغد خاکستری

                            از خواب می پرم.

                                               

   + mehdi khademi - ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۳/۱٦