درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

از اینجا تا ابدیت

بیا و بی تابی را از این تن خسته بستان...بیا و روح پریشان را در گهواره چشمانت با لالایی جادویی ات بخوابان...بیا و این زندانی پیر شده در اسارت اندیشه غریب ماندن را برهان...بیا و سیرات کن عطش هراسناک این نعش رو به موت را...بیا  تا تنهایی هایم را با تو قسمت کنم....نه لااقل بیا و به آتش بکش این علفزار خشکیده را...تنها بیا.

 

 

و دوباره وداع

میروی و باز

  چه ناباورانه

                  تمام مرا با خود میبری

و حال

              دوباره             این حجم خالی مانده

                       تابوتی است

                       از یادهای "با تو بودن"

 که تا آمدن دوباره ات

                        روی گهواره زمان

                                         بی سبب

                                                    تاب میخورد.

 

در پی انتشار روزنامه اعتماد

   اعتماد : تنها دروغی است کهنه

                       بر بیلبردهای سفید حاشیه گذرگاه های خفقان

                                          برای این همه فکر رو به زوال

                                                             و امید از دست رفته

                                                        ای شیخ خندان

 

دریغ

 

         فریاد از

                          پستان این همه پندار نابارور

                                         که حتی دیگر

                                                       پیاله ای نه چندان دل سیر

                 از روشنگری

                              حاصل نمیدهد

                                          برای نوزاد گمراهی هایم.

 

نامه

 

              سلام آی آزادی زیبا

           در طلوع آفتاب

                                زمانی که زمین اولین انسان را

                در دامان خویش می پروراند

                              و تنها قانون کلام تو بود.

 

گمشده

 در گریز از خود

                    به سمت ناپیدای تو

          اینبار

                    مثل همه قصه ها

                 حتی سنگریزه هم

                                  به نشان باقی نخواهم گذاشت

                           برای یافتن مسیر بازگشت.

 

سهم

   تنها سهم من از "تو"

                          انگار گهگاهی 

                                               شنیدن ترنم خوش آهنگ

                              برخورد منظم پاشنه کفشهای سفیدی است

                                                       بر پهنای کف پوش مسیر

                                              پشت دیوار تنهایی هایم.

   + mehdi khademi - ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٤/٢٥