درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

خیلی دور خیلی دورتر

این سه روز بد:

روز اول -انگار چند روزی است که دنبال قطاری میدوم که قرار بوده مرا به مقصدی نامعلوم برساند ولی هرچه میدوم نمی رسم....نه مقصدرا میدانم نه از دویدن دست میکشم....فقط خسته میدوم...حتی امید رسیدن به قطار را هم ندارم....میدوم بی انگیزه و با اصرار.

دیروز در گذر تاریخی عجیبی گرفتار شده بودم. از هخامنشیان تا امویان...و هجوم هزاران چرا در این عبور مالیخولیایی.

نگاه کردم به پشت سرم به خیلی وقت ها پیش. به این همه آدم که آمده اند , دیده اند, شنیده اند,  خورده اند و خوابیده اند....

و من نمیدانم که آیا آنها هم حالشان روزی بد شده است از این همه دیدن و شنیدن و خوردن و خوابیدن.

گویا همیشه تاریخ آدمهای  با همه مردانگی اسیر بستری اند که در آن ماده موجودی به اوج لذتی گذراتر از برق میرساند.و چه حالت چندش آوری است وقتی نمیتوان از این حس از این کشش دیوانه وار فرار کرد.

طبیعت وجودی ام به اضمحلال میرود...آه کمک کمک.

 روز دوم -دلم میتپد, هیجان میگیرد باز سرتا پایم را و قلم می آیدبه سراغم درست در صبحی که پیش از این پر از خمیازه های کشدار بود و نفرت بیدار شدن اجباری.

انگار تمام دیشب را در کابوس کمک نکردن به موجود یا مخلوقی محترم در سیاره ای دوردست -وقتی با امواج نامرئی اش تنها و یکه مرا از این جهان میخواند-گذراندم. و برخواستم با عذابی نوپا از عمقی کهنه و خواستگاهی نامعلوم که خواب را ربوده بود و هجوم این همه کلمات در کاسه سرم آغازیده .

و این سرگردانی که حاصل این صداها و این هیجان و کابوس دل انگیزاست آمیخته با طبع شعر صبحگاهی. یک سوی تو دیگر سوی انگار این منم. و ورای ما موجودی است اکنون دوست داشتنی که نمیداند در این گرداب مواج و تماشایی که هم نابود میکند و هم زایش,  او نیز حال سهیم است.

 

 

روزسوم-پشت میزشرکت نشسته ام و با نرم افزار تحلیل شاخصPPM شرکتهای بازرسی ور میروم بی حوصله.ناگهان شخصیتهای فیلم عشق سگی پریدن تو افکارمغشوشم. غوطه خوردم میون هزار تا فکر ناجور. از دست کردن تو جیب بابام تو بچگی تا کشتن یه آدم بی گناه برای رسیدن به هیچ.

عادت و عشق و سکس پیچیده تو سرم و یک دیوونگی عجیب.

کلمات قطار میشن توسرم و یک متن و داستان می سازن برای خودشون. همین که میام بنویسم قلم وامیسته و مثل خمیر درست ورز داده نشده همه چی وا میره. به چک و چونه زدن میوفتم با این ذهن آشفته که میون عقل و اجبار سرگردون مونده.

داشتم میگفتم: از چی؟ معلومه از آدمهای فیلم عشق سگی.ولم نمیکنن. یاد تو هم می افتادم یاد اونم. صبح هم مادرم زنگ زد.یاد اونم افتادم. فکر میکنم یاد یکی دیگه هم باید بکنم که یادم نمیاد.

ترسیدم دوباره. از عشقهای پنهانی  از زن اجباری. آدمهای عجیب پریدن تو حوض افکار و دارن تالاپ تالاپ شنا میکنن تولجنهاش. چمران , مخملباف,  مارک نافلر, زن برادر مطلقه ام,  نیچه, فاضل نظری, بچه همسایه بیست سال پیشمون.....یه گوشه هم صادق هدایت رو میبینم . واستاده دم در یک مجلس عزا و به مهمونهای عروسی ام تسلیت میگه یا شاید داره تشریف فرمایی میکنه..درست نمیدونم.

به دختری فکر میکنم که توی کلاس فرانسه داره سعی میکنه جمله دوستت دارم رو یاد بگیره و دختر دیگری که میترسه به فارسی بگه دوستت دارم.

چشم میچرخونم بالا روی صفحه مانیتورم پیغامی از نرم افزار تحلیل PPMشرکتهای بازرسی تقاضای ذخیره شدن میکند جایی گوشه دلم گویا.   و من خیلی راحت روی دکمه YES کلیک میکنم تا بیرون کنم همه شخصیتهای فیلم عشق سگی را از ذهنم و تورو و اون رو و حتی مادرم رو و شاید کسی رو که اصلا یادم نیومد.

 پایان-....... و هرگز  پایانی نیست.

خیلی دور خیلی دورتر

دیری است ترانه ای  نمی آید

 

           و دهان به گس نشسته از شعرهای بی رمق و نارس

 

  و دست بوی نا میگیرد

                                       بوقت تراوش جوهر بر پرده های خیال

 

           و خس خس

                       و باز خس خس             خس خس

 که از میان نفسهای بریده

              راه میبرد به آخرین تقارن  حس تند نو شکفتن

                                                                       و فکر سیاه نگفتن

گلو به سرفه

         دست به رعشه

چشم در حالت دوران

                تب و تراخم و لب لرزه

                                   نگاههای سرد و نگران

 

ترانه ای نمی آید

              

    حساب ترانه و شعر که سواست

                    

                          چه ساده  قهر کرده است و

                                                             "مرگ " هم  دیگر نمی آید.

 

 

سه نقطه

 

باور کن بهترینم

 

             عشق جمله ای نیست که با سه نقطه پایان یابد

 

  بیا و بنگر

           این من سوخته ا ,فرجام  این جمله ام.

 

 

حسابدار

یه وجب از رویاهایم را وزن میکنم

 

         تا  بتوانم کسر کنم  همه حجم خیال تورا

                                                  از تمام جذبه های به ظاهر شادگونه

                                                                                 خالی غمگین زیستگاهم.

 

 

منزلگاه

آنجا که تو سکنی گزیده بودی

 

 معبر کودکی بود که شادمانی اش

                       بازی با گوی سیاه غلطانی بود  در حریری سپیدوش خمار چشمی

             و معبد عارفی که بر خون خود سجاده کرده بود  برای هبوط در شب سیاه گیسویی

و اکنون

  مدفن

        کافری است که کودکی اش را

                                           گم کرده است در ملعبه ای ناشناخته.

   + mehdi khademi - ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٩/۸