درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

سیمای کسی در دوردست

 

هر شب انگار مردی با کتابی از نادانسته های زندگی ام روبرویم بر مبل کرم رنگ چمبره میزند و من در تلاشی مذبوحانه پاسخهای کور و تصادفی ام را ردیف میکنم برایش که عموما ناجوانمردانه غلط از آب در می آیند. چند سوالی که میگذرد تاب نمی آورم. برمیخیزم بی اعتنا به نیشخندهای مرموز و زهر آگین مرد کتاب به دست . فنجانی چای غلیظی را بدون قند سر میکشم یک جرعه تا ته.سپس در آستان پنجره رو به دیوار سیاه سیمانی, سیگار خنکی شب مانده دریخچال را به آتش فندک شیشه ای میگیرانم. دود فوران شده از درگاه خواب پرندگان آرمیده بر دریچه طاقی بام را آشفته میکند و از شما چه پنهان ترسی عمیق از بال بال زدنهایشان در تاریکی وجودم را پر میکند.وسوسه تمام کردن سیگار خنک مانع بستن پنجره میشود.به اطراف چشم میگردانم.مردک کتاب بدست لم داده برمبل کرم رنگ در فنجان چایم بدنبال نشانی ازآینده ام فال میگیرد و پشه ای سمج خودرا مکرر به شیشه پنجره میکوبد.کلماتی در ستونهای سرم متبلور میگردد آرام آرام و حالم از پک آخر سیگار متهوع میشود. بی درنگ سیگار را زیر چک چک شیر آب خاموش میکنم و پیشانی خاران سوار بر دمپایی های آبی و واررفته برای فتح گوشه تنهای تخت راهی اتاق میشوم.چشمان را مدتی باز نگه میدارم تا به تاریکی شب عادت کند. خستگی در پاهایم مچاله میماند و دستهایم را به شکلهای بی ترتیبی در هوا میچرخانم. حالا کم کم کلمات متبلور شده در ستونهای سرم پشت سرهم قطار میشوند, شعر میشوند, گاه جملاتی نامفهوم اما جذاب و بندرت داستانی کوتاه یا طرحی بی سامان. توان پس زدن ملحفه چرک مرده را ندارم تا برخیزم برای ثبتشان. بیشتر سعی میکنم در بازخوانی های متوالی و چندباره در ذهنم این قطار بی تاب کلمات را ذخیره کنم به امید یادآوری و ثبت صبحگاهی. خستگی مثل فنر شتک میشود روی تنم و با گذر از ته مانده تهوع باقی مانده از پک آخر سیگار ول میشود روی چشمهای بازم. ملافه را تا نوک دماغم بالا میکشم و  بی دلیل شتابناک دستانم را زیر سرم پنهان . صدای قدمهای مردک با کتاب نادانسته های زندگی ام در راهرو به سمت درب خروج میپیچد. کسی چراغ دالان را خاموش میکند و عابری بیمار بلند در کوچه درست زیر پنجره اتاق خواب بلند عطسه میکند:"عافیت باشد."

 

 

استحاله

حشره کوچک تنهایی

  شبها

                از کلمات پیچیده در مغزم

                              شعر می تند   دردمندانه در گوشم

و

          هر صبح

                                 به ناگاه

                                      با آغاز روزمردگی مکرر و بی بدیل

                      شاپرکی مستحیل شده

                                    جان میگیرد

                      از پس پوشش سفید رنگ  بستر پر شعرم.

 

 

چتر

چه کشف ناخوشایندی است

   در این زمستان بی برف

                        چتری سیاه قامت کشیده

                                   در قاب به انتظار نشسته 

                                         چهار چوب درب.

 

 

پروخالی

 پر بود

         پیمانه ها

             روی میز

                 حیف اما که

                           صندلی هامان خالی.

 

 

 

 

شلیک

هر روز

                پنجاه و هفت بار

                فریاد را

                          اعدام میکنم

                                بی محکه

                                    در دالان زخمی گلویم.

 

 

 

باز هم قصه تکراری آمدن ها و نماندن ها:

 

و

دریچه ای که از آن

             ساعتها

                  مشترکا

                     غربت بی نشان

                       پرنده جا مانده از کوچ را           درحیاط پائیزی

                           مینگریستیم

اینک

 روزهاست

                     غبار گرفته :

                 

                                       در حسرت انگشت اشارتی

                                                   به نیت

                                                                   ترسیم قلبهای درهم زنجیر شده مان

 

 

 

آمدنت هر باره

همچون

          وردی ابلیس تنهایی را              میمیراند

    و

             باز رفتنت بی هنگام

                        گویی تکثیر هزار شیطانک مرموز است

                                          خاکستر نشین ویرانه های بی تو زیستن

 

 

 

 

در هر بار بی رحمانه رفتنت

          هرگز

                 آیا

 کسری از فغان فقدانت را

                    به رسم یادمان"باهم بودن"

سوغات میبری

                       حریفان را؟

   + mehdi khademi - ٩:۳٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۱۱/۱٠