درخشش ناچيز يه ذهن آشفته


با ترس و سكوت ,فراموشي و تقلا زندگي ميسازيم.

 

 

مسیحای دروغین من

داغت

صَلیبی است بر دوشِ خسته ام .

از اینجا تا میعادگاه

چقدر فاصله است ؟

سنگ ها در دامان و

نفرت بر نقابِ مردمانِ سیاهِ این شهر .

بوی دود و عطشِ تنیده شده بر محراب

خوب نگاه کنی ، می بینی

که چقدر عقربه ها دروغگویند

و من صدای خِس خسِ سینه ام را باور می کنم

که زیرِ بارِ صلیبی بر پُشت

چه غمگنانه ترانه می گوید .

من زاده شدم بر تیرگی یک پیکرِ فرسوده .

بی امان برایم نفیر زدند

کوهی که در پناهِ سایه اش

لاشخورها لانه کرده اند .

من به میعادگاه می رسم

تنها

با نگاهی بی جان ،

بر لاشه ی تکیده ام  امشب

لاشخورها نماز می گذارند .

باور کن

من بی گناهم

دَمِ مسیحاییت به دامانِ صلیبم کشید .

ای پیامبرِ دروغین

به باورِ آیه های تزویرِ تو

تا اَبَد زیرِ بارِ این صلیب می مانم

گناهم باورِ توست ای عیسای دروغین

   + mehdi khademi - ۱:٥٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۱٠/٢٦

پاییزان...

در یکی از همین روزهای پاییزی شاید سال دیگر شاید نمیدانم خیلی خیلی دور اما حتما در پاییز خواهد بود....درست شبیه همان پاییزی که آمدی ...یک بار دیگر در یکی از همین روزهای پاییز اتفاق می افتد دوباره میدانم...و بعد باران میبارد مث همین روزهای پاییزی.

چه تلخ.

   اما دانستم عاقبت:

"پاییز "خانه ی امنی نداشت هرگز

برای گنجشکهای کوچکی که

            به شوق رقصیدن با برگهای زرد

لانه هاشان را می سپرند

"مومنانه"

     به زاغهای سیاه منتظر مانده به سیمهای برق.

 

 

یاد پاییزی:

آری

هنوز میچکی از شعرهایم

 حتی

   حالا هم که عقربه ها می دوند همچنان

شتابناک بر صفحه سفید

      در این چندمین "پاییز" بدون تو و باران.

 

 

عروسک خمیری

  عروسک خمیری ام

    در دستان  تو.

محبت کن

          به شکل بهانه ای دربیاورم

                    برای زیستن.

 

سنگین

 از نگاهت سنگین تر

          این هوایی است

           که در آن نفس میکشیم با هم

                 بی وقفه هر شب و روز.

 

 

آلبوم

 

بیهوده خیره مانده ام

  به این همه تصویرهای تو

وقتی

    می دانم

       ترانه حزن آلود خنده هایت

در هیچ آلبومی  

              جا نمیگیرد.

 

آیینه

 

تنهایی ام

   دوچندان می شود

وقتی در آیینه

     به دنبال آشنایی  میگردم.

 

 

 

   + mehdi khademi - ۱:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۸/٢۳

سیمای کسی در دوردست

 

هر شب انگار مردی با کتابی از نادانسته های زندگی ام روبرویم بر مبل کرم رنگ چمبره میزند و من در تلاشی مذبوحانه پاسخهای کور و تصادفی ام را ردیف میکنم برایش که عموما ناجوانمردانه غلط از آب در می آیند. چند سوالی که میگذرد تاب نمی آورم. برمیخیزم بی اعتنا به نیشخندهای مرموز و زهر آگین مرد کتاب به دست . فنجانی چای غلیظی را بدون قند سر میکشم یک جرعه تا ته.سپس در آستان پنجره رو به دیوار سیاه سیمانی, سیگار خنکی شب مانده دریخچال را به آتش فندک شیشه ای میگیرانم. دود فوران شده از درگاه خواب پرندگان آرمیده بر دریچه طاقی بام را آشفته میکند و از شما چه پنهان ترسی عمیق از بال بال زدنهایشان در تاریکی وجودم را پر میکند.وسوسه تمام کردن سیگار خنک مانع بستن پنجره میشود.به اطراف چشم میگردانم.مردک کتاب بدست لم داده برمبل کرم رنگ در فنجان چایم بدنبال نشانی ازآینده ام فال میگیرد و پشه ای سمج خودرا مکرر به شیشه پنجره میکوبد.کلماتی در ستونهای سرم متبلور میگردد آرام آرام و حالم از پک آخر سیگار متهوع میشود. بی درنگ سیگار را زیر چک چک شیر آب خاموش میکنم و پیشانی خاران سوار بر دمپایی های آبی و واررفته برای فتح گوشه تنهای تخت راهی اتاق میشوم.چشمان را مدتی باز نگه میدارم تا به تاریکی شب عادت کند. خستگی در پاهایم مچاله میماند و دستهایم را به شکلهای بی ترتیبی در هوا میچرخانم. حالا کم کم کلمات متبلور شده در ستونهای سرم پشت سرهم قطار میشوند, شعر میشوند, گاه جملاتی نامفهوم اما جذاب و بندرت داستانی کوتاه یا طرحی بی سامان. توان پس زدن ملحفه چرک مرده را ندارم تا برخیزم برای ثبتشان. بیشتر سعی میکنم در بازخوانی های متوالی و چندباره در ذهنم این قطار بی تاب کلمات را ذخیره کنم به امید یادآوری و ثبت صبحگاهی. خستگی مثل فنر شتک میشود روی تنم و با گذر از ته مانده تهوع باقی مانده از پک آخر سیگار ول میشود روی چشمهای بازم. ملافه را تا نوک دماغم بالا میکشم و  بی دلیل شتابناک دستانم را زیر سرم پنهان . صدای قدمهای مردک با کتاب نادانسته های زندگی ام در راهرو به سمت درب خروج میپیچد. کسی چراغ دالان را خاموش میکند و عابری بیمار بلند در کوچه درست زیر پنجره اتاق خواب بلند عطسه میکند:"عافیت باشد."

 

 

استحاله

حشره کوچک تنهایی

  شبها

                از کلمات پیچیده در مغزم

                              شعر می تند   دردمندانه در گوشم

و

          هر صبح

                                 به ناگاه

                                      با آغاز روزمردگی مکرر و بی بدیل

                      شاپرکی مستحیل شده

                                    جان میگیرد

                      از پس پوشش سفید رنگ  بستر پر شعرم.

 

 

چتر

چه کشف ناخوشایندی است

   در این زمستان بی برف

                        چتری سیاه قامت کشیده

                                   در قاب به انتظار نشسته 

                                         چهار چوب درب.

 

 

پروخالی

 پر بود

         پیمانه ها

             روی میز

                 حیف اما که

                           صندلی هامان خالی.

 

 

 

 

شلیک

هر روز

                پنجاه و هفت بار

                فریاد را

                          اعدام میکنم

                                بی محکه

                                    در دالان زخمی گلویم.

 

 

 

باز هم قصه تکراری آمدن ها و نماندن ها:

 

و

دریچه ای که از آن

             ساعتها

                  مشترکا

                     غربت بی نشان

                       پرنده جا مانده از کوچ را           درحیاط پائیزی

                           مینگریستیم

اینک

 روزهاست

                     غبار گرفته :

                 

                                       در حسرت انگشت اشارتی

                                                   به نیت

                                                                   ترسیم قلبهای درهم زنجیر شده مان

 

 

 

آمدنت هر باره

همچون

          وردی ابلیس تنهایی را              میمیراند

    و

             باز رفتنت بی هنگام

                        گویی تکثیر هزار شیطانک مرموز است

                                          خاکستر نشین ویرانه های بی تو زیستن

 

 

 

 

در هر بار بی رحمانه رفتنت

          هرگز

                 آیا

 کسری از فغان فقدانت را

                    به رسم یادمان"باهم بودن"

سوغات میبری

                       حریفان را؟

   + mehdi khademi - ٩:۳٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۱۱/۱٠

خیلی دور خیلی دورتر

این سه روز بد:

روز اول -انگار چند روزی است که دنبال قطاری میدوم که قرار بوده مرا به مقصدی نامعلوم برساند ولی هرچه میدوم نمی رسم....نه مقصدرا میدانم نه از دویدن دست میکشم....فقط خسته میدوم...حتی امید رسیدن به قطار را هم ندارم....میدوم بی انگیزه و با اصرار.

دیروز در گذر تاریخی عجیبی گرفتار شده بودم. از هخامنشیان تا امویان...و هجوم هزاران چرا در این عبور مالیخولیایی.

نگاه کردم به پشت سرم به خیلی وقت ها پیش. به این همه آدم که آمده اند , دیده اند, شنیده اند,  خورده اند و خوابیده اند....

و من نمیدانم که آیا آنها هم حالشان روزی بد شده است از این همه دیدن و شنیدن و خوردن و خوابیدن.

گویا همیشه تاریخ آدمهای  با همه مردانگی اسیر بستری اند که در آن ماده موجودی به اوج لذتی گذراتر از برق میرساند.و چه حالت چندش آوری است وقتی نمیتوان از این حس از این کشش دیوانه وار فرار کرد.

طبیعت وجودی ام به اضمحلال میرود...آه کمک کمک.

 روز دوم -دلم میتپد, هیجان میگیرد باز سرتا پایم را و قلم می آیدبه سراغم درست در صبحی که پیش از این پر از خمیازه های کشدار بود و نفرت بیدار شدن اجباری.

انگار تمام دیشب را در کابوس کمک نکردن به موجود یا مخلوقی محترم در سیاره ای دوردست -وقتی با امواج نامرئی اش تنها و یکه مرا از این جهان میخواند-گذراندم. و برخواستم با عذابی نوپا از عمقی کهنه و خواستگاهی نامعلوم که خواب را ربوده بود و هجوم این همه کلمات در کاسه سرم آغازیده .

و این سرگردانی که حاصل این صداها و این هیجان و کابوس دل انگیزاست آمیخته با طبع شعر صبحگاهی. یک سوی تو دیگر سوی انگار این منم. و ورای ما موجودی است اکنون دوست داشتنی که نمیداند در این گرداب مواج و تماشایی که هم نابود میکند و هم زایش,  او نیز حال سهیم است.

 

 

روزسوم-پشت میزشرکت نشسته ام و با نرم افزار تحلیل شاخصPPM شرکتهای بازرسی ور میروم بی حوصله.ناگهان شخصیتهای فیلم عشق سگی پریدن تو افکارمغشوشم. غوطه خوردم میون هزار تا فکر ناجور. از دست کردن تو جیب بابام تو بچگی تا کشتن یه آدم بی گناه برای رسیدن به هیچ.

عادت و عشق و سکس پیچیده تو سرم و یک دیوونگی عجیب.

کلمات قطار میشن توسرم و یک متن و داستان می سازن برای خودشون. همین که میام بنویسم قلم وامیسته و مثل خمیر درست ورز داده نشده همه چی وا میره. به چک و چونه زدن میوفتم با این ذهن آشفته که میون عقل و اجبار سرگردون مونده.

داشتم میگفتم: از چی؟ معلومه از آدمهای فیلم عشق سگی.ولم نمیکنن. یاد تو هم می افتادم یاد اونم. صبح هم مادرم زنگ زد.یاد اونم افتادم. فکر میکنم یاد یکی دیگه هم باید بکنم که یادم نمیاد.

ترسیدم دوباره. از عشقهای پنهانی  از زن اجباری. آدمهای عجیب پریدن تو حوض افکار و دارن تالاپ تالاپ شنا میکنن تولجنهاش. چمران , مخملباف,  مارک نافلر, زن برادر مطلقه ام,  نیچه, فاضل نظری, بچه همسایه بیست سال پیشمون.....یه گوشه هم صادق هدایت رو میبینم . واستاده دم در یک مجلس عزا و به مهمونهای عروسی ام تسلیت میگه یا شاید داره تشریف فرمایی میکنه..درست نمیدونم.

به دختری فکر میکنم که توی کلاس فرانسه داره سعی میکنه جمله دوستت دارم رو یاد بگیره و دختر دیگری که میترسه به فارسی بگه دوستت دارم.

چشم میچرخونم بالا روی صفحه مانیتورم پیغامی از نرم افزار تحلیل PPMشرکتهای بازرسی تقاضای ذخیره شدن میکند جایی گوشه دلم گویا.   و من خیلی راحت روی دکمه YES کلیک میکنم تا بیرون کنم همه شخصیتهای فیلم عشق سگی را از ذهنم و تورو و اون رو و حتی مادرم رو و شاید کسی رو که اصلا یادم نیومد.

 پایان-....... و هرگز  پایانی نیست.

خیلی دور خیلی دورتر

دیری است ترانه ای  نمی آید

 

           و دهان به گس نشسته از شعرهای بی رمق و نارس

 

  و دست بوی نا میگیرد

                                       بوقت تراوش جوهر بر پرده های خیال

 

           و خس خس

                       و باز خس خس             خس خس

 که از میان نفسهای بریده

              راه میبرد به آخرین تقارن  حس تند نو شکفتن

                                                                       و فکر سیاه نگفتن

گلو به سرفه

         دست به رعشه

چشم در حالت دوران

                تب و تراخم و لب لرزه

                                   نگاههای سرد و نگران

 

ترانه ای نمی آید

              

    حساب ترانه و شعر که سواست

                    

                          چه ساده  قهر کرده است و

                                                             "مرگ " هم  دیگر نمی آید.

 

 

سه نقطه

 

باور کن بهترینم

 

             عشق جمله ای نیست که با سه نقطه پایان یابد

 

  بیا و بنگر

           این من سوخته ا ,فرجام  این جمله ام.

 

 

حسابدار

یه وجب از رویاهایم را وزن میکنم

 

         تا  بتوانم کسر کنم  همه حجم خیال تورا

                                                  از تمام جذبه های به ظاهر شادگونه

                                                                                 خالی غمگین زیستگاهم.

 

 

منزلگاه

آنجا که تو سکنی گزیده بودی

 

 معبر کودکی بود که شادمانی اش

                       بازی با گوی سیاه غلطانی بود  در حریری سپیدوش خمار چشمی

             و معبد عارفی که بر خون خود سجاده کرده بود  برای هبوط در شب سیاه گیسویی

و اکنون

  مدفن

        کافری است که کودکی اش را

                                           گم کرده است در ملعبه ای ناشناخته.

   + mehdi khademi - ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٩/۸

یک خاطره - یک داستان-یک شعر

یک خاطره:

پشت موتور که جا میگیرم, بلند میپرسد:" مهندس پس تا انقلاب چهار تومن دیگه؟" گرچه مطمئنم نمیبیند اما با سر تصدیق میکنم.

با اینکه عجله ای نداشتم دوست داشتم با سرعت هرچه تمام تر از این نقطه شوم دور شوم. مدتهای زیادی بود که دیگر مسافر موتورسیکلتی نبوده ام در خیابانهای شلوغ تهران. گرچه سالهای نه چندان دور بدون ماشینی گاهی راکب موتوری بود برای جابجایی اما انگار با گذشت این سالها هیجان این سواری برایم چند برابر شده است.

خیلی ماهرانه از بین ماشینها میراند و از خاطرات روزهای سروانی اش در ارتش یاد میکند. صدایش در کاسکت روی سرش گم میشود و من از همه حرفهایش فقط چند جمله نامفهموم را متوجه میشوم و سعی میکنم بقیه را خودم حدس بزنم.

آدمهای منتظر کنار خیابان مثل هنرپیشه های فیلم رم شهر بی دفاع جلوی چشمم رژه میروند و بیلبردها و پارچه های رقصان در باد فستیوال رنگی زیبایی در نظرم مجسم میکنند.

به طرز دلنشینی جریان زندگی با این عبور شتابناک از این خیابهای شلوغ در رگهایم جاری میشود. انگار همیشه از سکونی رخوت انگیز صندلی ماشینم به این ایستایی ملال آور زندگی نگریسته بودم و اکنون در کشف این تحرک غیر قابل باور غرق شادی وصف ناشدنی شده ام.

چشمهایم را میبندم و دستهایم را مثل بال پرندگان از دو طرف باز میکنم...سرم را آرام به عقب میچرخانم و سعی میکنم صدای غرش اگزوز موتور را زیر پایم فراموش کنم. رو به آسمان چشمهایم را ناگهان باز میکنم: حس پرنده ای در حال پرواز....وه که چه حس خوشایندی

باورم نمیشود که چطور این خوشی گوارای زیر پوستی اینقدر سریع جای آن غم و سرگردانی چند لحظه پیش جلوی آن درب آهنی خیابان قرنی را گرفته است.

و عجیب تر این شوق و آرزو ....چقدر دلم میخواست که این خلسه ناب و موقت به آرامش و شادی دائمی متصل میگشت....

ناگهان جیغ ترمز ممتد ماشین سیاه رنگی که به شدت موتورسوار و ترک نشین را نقش زمین میکند خیالاتم را در هم میریزد...و با خودم میگویم حتما یکی به آرامش ابدی رسیده است ..ایکاش آن یک نفر....همه آرزویم به باد میرود.

 

 

یک داستان:

پسرک روی لبه بام نشسته وپاهایش با ریتم منظمی یک در میان در هوا تکان میخورد و بی هدف با بطری آب توی دستش ور میرود.

روی ایوان روبرویی زنی زیبا با نیم تنه سفیدرنگی رختهای نمدار را روی طناب با وسواسی خاص پهن میکند و در پنجره پایینی بالکن دختر بچه تنهایی مدام برایش شکلکهای خنده دار در می آورد. سعی میکند به اداهای دخترک نسبتا چاق که چشمهان شوخی دارد عکس العمل نشان دهد اما عاجزانه فقط خیره به قاب پنجره نگاه میکند. از این همه بی احساسی خودش منزجر میشود. به پشت روی کف بام میخوابد و به آسمان صاف و بدون ابر خیره میشود. سعی میکند تا آخرین حد توانش خیره به خورشید بنگرد اما خیلی زود چشمانش سیاهی میرود و عرق داغی پیشانی اش را خیس میکند.با سرعت برمیخیزد و بطری آب را به لبهای خشکش میچسباند و جرعه ای سرمیکشد.همزمان به پاهای آویزان مانده اش خیره میشود. و آب توی دهانش را رو به سمت پایین رها میکند و شروع به شمردن میکند:1-2-3-4-5-...از تخمین ارتفاع خوشش می آید. چشمانش را میبندد و تنه اش را روی لبه بام جلو عقب میکشد..کاملا به لبه بام نزدیک شده و دستهایش که لب بام را نگه داشته شروع به لرزیدن میکند.برای آخرین بار به سمت عقب خم میشود و ناگهان با صدای بلندی شروع به جیغ زدن میکند. ممتد و یک نفس1-2-3-4-5-.بعد آرام چشمهایش را باز میکند. درخیالش دیگر باید به کف کوچه رسیده باشد.

به اطراف نگاه میکند . هیچ اتفاقی نیوفتاده است. هیچ توجهی جلب نشده است مثل هرروز.از این بی توجهی اطرافش لبخند رضایت بخشی گوشه لبانش نقش میبندد و با این نادیده گرفته شدن دچار لذت جادویی میشود.

زن سفید پوش آخرین لباس را روی بند رخت مرتب میکند و از ایوان خارج میشود.برای دخترک تنها دستی که همچنان مشغول شکلک در آوردن است دستی تکان میدهد و ته مانده آب بطری را روی صورت گرگرفته اش خالی میکند و مثل هرروز از لبه هیجان انگیز پشت بام پایین میاید و به سمت دفتر کارش ناامید باز میگردد.

 

 

یک شعر:

 

   گرد نقطه ای مبهم

        چون عنکبوت

                           تار می تنیم بی وقفه

                                                 آرام آرام

                  کنج دیوار خاک گرفته زندگی

                                     از برای  خانه ای

                                                    که همیشه اسیر جنبشی ناگهانی است

 

                                                                                         پایداری اش

   + mehdi khademi - ۳:۱٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٧/٢٤

ندایی از تنور داغ حسرت

 

خاطره دریا

روی موجها تاب میخورم و به بازی شیطنت آمیز ابرها و آفتاب مینگرم, گاهی چند ابرک در اقدامی هماهنگ به سمت منبع نور حمله ور میشوند و نقاب بر چهره خورشید میکشند و گاهی مدتها اورا تنها و درخشنده رها میکنند پی بازی و گردش. این غوطه وری خلسه وار گاه با موجی بلند از حالت تعادل خارجم میسازد و مزه تلخ و شور آب دریا لختی دهانم را گس مزه میکند, اما دوباره با تلاشی شادی آفرین شناور میشوم و دوباره خیره و مبهوت آسمان. از دور دست صدای موتور قایقی آهنگ ممتد و دلنشین صدای امواج را قطع  و بوی تند روغن و بنزین را روانه مشام میکند. سعی میکنم افکار را نظم دهم ودر  این نئشگی بی تکرار روی هم غلتیدن امواج به چیزی غیر از حادثه چشمهان تو نیاندیشم. گاه چشم میبندم و گاه با ترسی ناخودآگاه به فاصله دورم از ساحل مینگرم. از این محافظه کاری احمقانه بدم می آید .ولی کمی بعدتر حسی منتج از این آرامش گذرا لرزشی خوش آیند بر اندام جاری میکند و باز حسرتی کور همنشین مدام این لحظه های طربناک میشود.

با خودم زمزمه میکنم ترانه ای عاشقانه را آرام و می اندیشم ایکاش همیشه دریا همین طور آرام بود و من و امواج آبی و سبز,  ابرهای بازیگوش , نگاه تند آفتاب , ترانه بی بدیل دریا و چشمهای تو تا ابدیتی ناپیدا امتداد میافتیم. اما دو صد افسوس ....موجی بلند تمام افکار را سرنگون میکند تو عمق آبی دریا.طوفان پس از آرامش کوتاه همیشه در راه است. به سمت ساحل آرام شروع میکنم به شنا کردن و بیاد می آورم تمام این روزهای طوفان زده زندگی ام را بدون غریق گوی سیاه گردان چشمهایت...اشک با آب دریا یکی میشود و گویا همه چیز شتابناک به اصل خود باز میگردد.

پایان- تابستان 90

 

حضور

همین جایی

  پشت پلکهایم

         و گاهی لاله های گوشم از حضور تو تکانی میخورد

                     و چه دلنشین است

                              وقتی روی لبهایم مینشینی آرام

                                         و چون کودکی شیطنت آمیز سوت میزنی

                    آنقدر نزدیک

                                   که در بوی همه چیز عطری ازتو جاری است

                             آری همین جایی

                                 در خانه تنهایی من

                                              با آنکه خیلی دوری

 

آیینه

 تصویر وارونه ام

              گویا

                 منعکس شده در آیینه کدر زیستنی بیهوده

       و بی دریغ

                     در تمنای

                                شاید حتی انگشتی

                      از برای زدودن ردی از چرک ماسیده

                                                بر این تصویر واژگون.

 

آزادی نیمه مطلق

 قرص گرفته ای دستم را

                      و من پایت را سفت

                    بیا رها کنیم;

                    چه میدانیم

               شاید در این گرداب بی انتها

                            حتی یکی مان

                              به ساحل  رسید.

 

مهیا

 چراغ نگاهم را

                   برای همیشه

                       بر دریچه انتظار  می آویزم.

             و بی تابی همیشگی را

                          بر دهلیز "عاقبت آمدنت" می گسترانم.

   این کودک اشتیاق را

                           بر گهواره تقدیر میخوابم.

                        و خود ویران شده در ایوان رو به مسیر گنگ

                "تنها" و " مهیا"

                                   شعر میبافم .

 

سکانس آخر"بیاد فیلم شب : مایکل آنجلو آنتونیونی"

 

          ایستاده با قامتی کشیده

                              بر آستانه رو به تشعشع نور

                     و سایه اش بر فرش رنگ به رنگ شده

                                     عشوه کنان تاب میخورد.

                و من

                             در سویی دورتر

                                       با بار اشتیاق بردوش

                                       پرتاب میشوم

                                     از درگاه تیره اجبار سرنوشت

                                                    به دالان تاریک پوچی بی امتداد

                                                                             برای همیشه.

   + mehdi khademi - ۸:٢٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢٤

از اینجا تا ابدیت

بیا و بی تابی را از این تن خسته بستان...بیا و روح پریشان را در گهواره چشمانت با لالایی جادویی ات بخوابان...بیا و این زندانی پیر شده در اسارت اندیشه غریب ماندن را برهان...بیا و سیرات کن عطش هراسناک این نعش رو به موت را...بیا  تا تنهایی هایم را با تو قسمت کنم....نه لااقل بیا و به آتش بکش این علفزار خشکیده را...تنها بیا.

 

 

و دوباره وداع

میروی و باز

  چه ناباورانه

                  تمام مرا با خود میبری

و حال

              دوباره             این حجم خالی مانده

                       تابوتی است

                       از یادهای "با تو بودن"

 که تا آمدن دوباره ات

                        روی گهواره زمان

                                         بی سبب

                                                    تاب میخورد.

 

در پی انتشار روزنامه اعتماد

   اعتماد : تنها دروغی است کهنه

                       بر بیلبردهای سفید حاشیه گذرگاه های خفقان

                                          برای این همه فکر رو به زوال

                                                             و امید از دست رفته

                                                        ای شیخ خندان

 

دریغ

 

         فریاد از

                          پستان این همه پندار نابارور

                                         که حتی دیگر

                                                       پیاله ای نه چندان دل سیر

                 از روشنگری

                              حاصل نمیدهد

                                          برای نوزاد گمراهی هایم.

 

نامه

 

              سلام آی آزادی زیبا

           در طلوع آفتاب

                                زمانی که زمین اولین انسان را

                در دامان خویش می پروراند

                              و تنها قانون کلام تو بود.

 

گمشده

 در گریز از خود

                    به سمت ناپیدای تو

          اینبار

                    مثل همه قصه ها

                 حتی سنگریزه هم

                                  به نشان باقی نخواهم گذاشت

                           برای یافتن مسیر بازگشت.

 

سهم

   تنها سهم من از "تو"

                          انگار گهگاهی 

                                               شنیدن ترنم خوش آهنگ

                              برخورد منظم پاشنه کفشهای سفیدی است

                                                       بر پهنای کف پوش مسیر

                                              پشت دیوار تنهایی هایم.

   + mehdi khademi - ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٤/٢٥

ما همه خوبیم

روزهای خیلی معمولی رو میگذرونم...خیلی معمولی...نایی برای حرف زدن نمونده و حرفی برای گفتن هم...دارم بو میکشم ته مانده شعور و معرفت رو از این اتوبانهای چند بانده و تونلهای طرح ملی چند ده کیلومتری, پشت این چراغهای همیشه قرمز و خط کشی های سیاه شده از رد تایرهای جدید. دارم پی خرده ای انسان دوستی میگردم توی این صفهای طولانی ردیف آدمها با سبدهای شکم پر کن بی خاصیت . توی این پچ پچهای نامفهوم, این بحثهای زنجیره ای میزگردی, این اخبار آبکی این خبرهای یکی دیگه هم رفت. سرکردم تو این فضای بی پایان مجازی فیس بوک  طریقه زیستن به شکل انسانهای نیمه تکامل یافته رو میجورم و باز هم ...هیچ.

داشتم فکر میکردم اگه خاطره چشمهای تو هم اگه نبود که  وای چقدر روزهای من معمولی تر میشد...اصلا این روزهای عین هم, کپک میزد بدون دریغ در سفره شعرهای بی رمق من...مرسی بخاطر همین خاطره جاویدان..اگه حرفی نمیتونم بزنم به قلمم این فرصت رو میدم که تو این همه پرسه پوچ و پرت یه چیزهایی بگه:

همه شعرهای من تقدیم به جادوگر خوابگرد :

این یک خاطره نیست

شانزده سال پیش

           گوشی تلفن سبز رنگ

                           سه نه شش هفت

                سلام

                          و جواب: سکوت بود و بوق ممتد

امروز

                new email:

                            subject:hi

               و پاسخ:....هیچ

                                  delete as unread.

 

میلاد

 در سالروز میلام

                  شمع

                                نگران در میان شیرینی کام کسان

                  آرام آرام

                              میگریست

                                        در انتظار هلهله و فوت

 

 

انتخاب

   ازمیانه

            اندیشه ناب رهیدن

                              و تصور پاک رسیدن

 شاید تنها

                خاطره ای شیرین برای بازگو کردن

                      برای همیشه باقی ماند.

 

اعتراف

          چرا فکر میکردم

                       که کافی است

               آخر هنوز هم بسیار دوست دارم

             شعر بسرایم

                       در قالبی کهن

                                                   شاید قصیده یا غزل

و درآن

                شب را با گیسوانت پیوند

                و آسمان را در نگاهت غرق

                     و آفتاب را از لبات جاری

                                                    سازم.

 

آه

         افسوس 

                     همه حواسم پیش تو بود

                             وقتی  تنها و آرام

                                             داشتم از کنار زندگی رد میشدم

 

جستجو

  دنبال کسی میگشتم

                           و کسی دنبالم....

                 آخر خدایا چرا

                                  این دنیا رو اینقدر گل و گشاد آفریدی؟

 

 

شکایت

زین پس شعرهایم را برایت نخواهم خواند

                                 و تا ابد اینجا غریب خواهم ماند

به آسمان و به شب اعتنا نخواهم کرد

                                  تورا میان جماعت صدا نخواهم کرد

شماره میکنم ایام را به نقش دگر

                                 مسیر طی میکنم بدون عشق و خطر

اگر کسان به زیستنم چنان خندند

                                  به هرچه عاشق و مست است باز هم سوگند

کسی به خانه دل راه نخواهم داد

                                چنین زی ام عاقبت , هرچه باداباد

 

مرد خوب

     ایکاش

               میتوانستم

                      آدم خوبی که نه

                 شاید, تنها

                            "مرد خوبی"

                                           باشم

                                        اما فقط برای "تو".

 

تقدیم به مادم

               در خانه چشمان خندانت

                                  وقتی لالایی میخوانی

                                                          مادرم

                      هزار پروانه پیله میدرانند انگار

                           تا من

                 دوباره

                          رنگین کمان خواب ببینم

                                        برای شادی فردایم.

 

تقدیم به عقاب آسیا:

روزی که تو از آشیانه پر کشیدی

                            و بر شاخسار مرتفع ترین درخت جنگل فرود آمدی

                          آنجا"اوج" بود

         و امروز

                    که سیمهای برق را

                                        کلاغهای سیاه اشغال کرده اند

                        حتی

                            نوک تمام این تیرهای هم قد چراغ برق هم

                             برای "تو" و همه"ما"

                                          حضیضی بیش نیست.

 

beautiful

دوباره خواب دیدم ایناریتو

                       جسدی هستم کفن پوش  

در جنگلی سفید شده از برف

         زیر درخت بلندی ایستاده سیگار بدست

                خیره مانده ام

 به جغدی خاکستری که آرام آرام جان میدهد در بستر سفید

    و ناگهان با صدای ترک خوردن تخم های مویی در لانه جغد خاکستری

                            از خواب می پرم.

                                               

   + mehdi khademi - ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۳/۱٦

فردا روز دیگری است

آیینه

اینجا کسان

   به آیینه ها پشت میکنند

            تا

          رد اشک و شرم

         نقش نیفکند

                       بر قلب رخ نمای همه آبگینه ها

بیاد صانع  ژاله:

           هیهات

                       این بار نیز

                                    حادثه :ژاله دیگری است

 انگار

               پیش از این                سهراب ها نبود

                    مادام

                         پر میکشند قنقوس وار مرغکان

                                   بر پهنه زین آتش بدون دود

                                        زین پس بیاد شهیدان سبز

                                                شهنامه ای دوباره

                                           میبایست ز سر سرود

 

کوچ

     در بازگشت بهاری

                  هرگز پرنده نیافت دیگر

              آن مجسمه های سنگی را

                                -  با چهره مردان بظاهر قدرتمند-

                                       در میادین شهرهای مسیر کوچ زمستانی اش

                             وقتی که می آرمید

                                    لختی برشانه هایشان

                                     - برای نظاره آمد شدن مردمان بظاهر آرام  -.

 

فلسفه

         تمامی فلسفه زندگی

                        دیشب            پشت چراغ قرمز راهنمایی

                     برایم دست تکان میداد:

                  یکی با گونه های کبوداز سوز زمستان

                                 وقتی دسته گلی را برای فروش تمنا میکرد

               ودیگری

آنهنگام که سرخوشانه

                  میرقصید از

                 پشت شیشه ماشینی به سیاهی شب و به بزرگی اتاق خواب من.

   + mehdi khademi - ۱:٠٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٢/۱٠

بوی خوش شراب

عصر یخ زده پنج شنبه- برای خودم بساط ماست و خیار و دلال درست کردم و لم دادم روی کاناپه روبروی تلویزیون و کنسرت Oasis نگاه میکنم و عرق ناب کشمش با برند مجاز گیلبرت  توی پیمانه های بند انگشتی میریزم و مینوشم.

ناگهان هجوم طوفان تناقضات بی بدیل توی ذهنم برپا میشود. گیر میدهم به یک فسلفه الکی عشق و شک اساسی و ولش نمیکنم. بعد دوباره فکر میکنم چرا مدتی است سکر شراب خندانم نمیکند. کجاست شادی های درون و برون ریزم...

دلم میخواست یک آدم ناشناس میشدم وسط کنسرت سال94 گروهOasis تو لندن. و باز چه طعمی خوش آیندی دارد این ماست و خیار و دلالی که درست کرده ام به به.مثل طعم خوب زندگی و لبهای آتشین تو.

از این پیاله که از مسیر گلویم میگذرد بخار هزار خاطره بلند میشود توی مغزم و یک آرزوی بامزه دیگر باز.

اصلا کاش من هم یک آدم معمولی تر بودم . از ایندست آدمها که عرق سگی را روی زمین مینشینند و با آهنگ مثلا اجازه هست هنگامه - این از کجا اومد یهو تو ذهنم- با ماست چکیده و چیپس میخورند و بد مستی میکنند.

هرچی میگذرد بدتر میشود . این آهنگ wonderwall دیگر پاک گروه Oasis  را با رد الکل میفرست تو رگهایم.

لای پنجره باز است و دلم یه جفت بال برای پریدن میخواهد. رفتن بدون خداحافظی مثل پروانه ای که پیله اش را بکلی جا میگذارد و به سمت نور میپرد.

دلم کمی از همیشه بیشتر گرفته است

            و هراسی کشنده

                        چونان جرعه نهایی شراب شبانگاهی راه میگیرد توی تنم

   کاش کسی بود

                          که لالایی های مادرم را از برداشت هم اکنون.

 

 

 

   + mehdi khademi - ۱:٤٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/٢۳

بوی گند زندگی

همه جا بو میاد,  بوی تعفن بوی گند. شامه ام رو شستم اما هنوزم بو میاد.

صداهای که میشنوم هم بوی بدی میدن. گوشهام رو شستم اما بازم بو میاد.

چیزهای که میخونم هم بو کردم. بوی گندی به مشام میرسه. از روی کلمات هم بوی آزاردهنده ای متصاعد میشه . دفتر و قلمم رو هم شستم .ای وای بو میاد.

شبها چه رویاهای دست نیافتنی چه کابوسهای احمقانه , هرچی تو خواب میبینم فقط بوی کشنده اش رو صبحها تو بینی ام حس میکنم. خوابهام رو هم شستم اما چه فایده بازم بو میاد.

به گذشته ها که فکر میکنم یاد هرچی می افتم بوی تند لاشه مرده رو حس میکنم. خاطراتم رو هم شستم اما هنوز بو میاد.

آرزو کردم, دیدم آرزوهام هم بو میدن. امیدم رو هم شستم . واقعا بازم بو میاد.

توی زندگی ام انگار گند کشیده شده از تو نگاه آدمها هم بوی گند بلند میشه. چشمهام رو شستم ولی بازم بو میاد.

چند وقته میخوام عاشق شم بدجور میترسم. اگه از عشق هم....عشق رو هم میشه شست؟

 

سیاه و سفید

شعرهایم هم

این روزها

نو  و سپید  که نیستند

هیچ

در سیاهی

روی ذغال را هم سفید کرده اند

و

من

مانده ام

که چرا مصرانه هنوز

اینگونه چرک میکنم تن سفید دفترم را هر روز.

 

گاهواره

گاهواره کودکی هایم را

نذر نوزادی خواهم کرد که

رویایی نداشته است تا کنون

بروی حریر لالایی دلنشین مادرانه ای

آنگونه که من

تجربه کرده سالهای دور.

 

خداحافظ

انگار میکند

چیزی شبیه یه کاشی لعابدار با نقشی از

فرشته نغوده به ابر

از دیوار قلبم

وقتی آرام نجوا میکنی در گوشم:"خداحافظ عزیز"

   + mehdi khademi - ۸:۱٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/۸/٢

د مثل درد

انگارچند سالی فرو رفتم تو یه دالان تاریک زیر زمین. یه هزار توی نمدار و بیصدا که حتی هوایی هم برای تنفس نداره. هراز چند گاهی سراب نور یا توهم صدایی منو میکشونه به یکی از این هزار راههای تو درتو...دست میکشم به این دیوار بی روزن به امید انعکاسی از نور و صدا و هوا. چشمهام به تاریکی عادت کرده و تنگی نفس مزمن شده.رمقی نمونده....بقولی:"دیگه این قوزک پا یاری رفتن نداره "

تازگی های از دور یه چیز نورانی میبینم و هوایی که انگار جریان داره و کسی که داره آروم چیزی زمزمه میکنه...خدایا این هم توهمه یا....کمکم کن تا بتونم برای آخرین بار بختم رو امتحان کنم...وگرنه منم تبدیل میشم به یکی از این کرمهایی که دارن سالهاست این زیر تو هم میلولن و صدتا صدتا روزانه میمیرن...کمکم کن خداجون

 

خیلی وقت بود پست جدید نذاشته بودم....خب این که چیز جدیدی نیست

حرفهای سیاه و پوچی هم که میزنم....بازم چیز جدیدی نیست

و اینکه خیلی دوست دارم غر بزنم هم خب مسلما...چیز جدیدی نیست

موضوعهای زیادی هم هست که میشد ازشون نالید ولی من اصلا حوصله ندارم راجع بهشون حرف بزنم هم ...نباید چیز جدیدی باشه

خب پس با این حساب بهتر خفه بشم و بذار قلمم خودش حرفهاش رو بزنه....

لالایی( ای ایران)

با غریبانه ترین ترانه های این سرزمین خو گرفته به ترس

                 آوازی سر خواهم داد

                          تا غریو پوچ این ابلیس دیر نشین

                لالایی شود

                           برای کودکان بیدار

                                             و مادران ترانه ساز

 

چیزی(زندگی...)

ترک برداشت چیزی درونم

               کاسه صبر است

                    یا شاید چینی نازک تنهایی!

نمیدانم

             حس میکنم

                اما

                    این تراوش به بلوغ رسیده

جاری میشود شتابناک

          زیر پوستم

        چیزی است شکل زندگی

                               شاید به رنگ عاشقی.

 

فرشته

چه خوب است

                خدایا

                    که هنوز گاهی میتوان دید

                در شفافیت چشمانی سیاه وش

                 - از پشت این شیشه های غبار گرفته و تار-

                           زلال تکثیر بی منت فرشتگان را .

 

مزرعه

 

پرنده هزار بار از خودش پرسید:

                " هیچکس مقصر نیست آیا؟"

وقتی باران نمیبارد و پرندگان

                  بر شانه های چوبی این مترسک پیر

          یک به یک

                       برپهنه این مزرعه بی حاصل

                          از یاد میبرند

                          نغمه های بهاری شان را.

 

عاشقانه ها(برای پری کوچک من):

1)

مثل بستنی

              آب میشود دلم

              در دستان کودکانه تو

               که غرق شکار قاصدکی در مسیر باد.

2)

جسمی میان آدمی و پری

           با شکلی از رنگین کمان و موسیقی

           در پوششی از انگبین و آتش.

                  آری دوستت دارم

                                   ای تناسب بی بدیل آفرینش صبحگاهی خدا.

 

3)

افتاده تصویر مردی به آرامش رسیده

             پس از طوفان همخوابگی عاشقانه

                                     برگوی عسل گون چشمان خمار زنی

                                           که هنوز تاب میخورد

                 روی آخرین مصرع شعرهای آن مرد.

 

4)

با توست که

         در می یابم

              احساس شیرین و غریب پروانه را

                             که میدرد آرام و بی صدا

                              پیله ابریشمی اش را.

                

 

   + mehdi khademi - ۳:٢۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٤/٢

احساس بهار میکنم

حس میکنی بهار را پری کوچک من:

میچکد رنگ شهوت از درختان و درد زایش را میتوان حس کرد زیر پاشنه پا از بستر زمین گرم و چه جذبه دلربایی دارد آسمان برای بارش بر تن سبزه ها.

امسال را به نوروز با وجود محض جادویی تو گویا پیوند دیگر گونه میزنم و صبحها که گرده های عطسه زای گلهای نیمه باز وباز شبنم خورده را تنفس میکنم بی اختیار قیاس میکنم بهار را با معجزت آفریده  تازه یافته ام. این همه بهانه برای تشبیه میان این زایشگاه فرشتگان رخسار تو با بهار امسال لرزه می اندازد از شوق بر اندامم.

بوی یاس و بنفشه دامنت را چگونه در مشامم با گلهای بهاری دشت تفکیک کنم و یا این نظم موسیقیایی باران و کف پوش خیابان چه کم دارد از رقص گامهای تو در عبور از دیدگان من.

این همه رنگ که میپاشد بهار بر چهره درخت و شاخسار, نگاه کن که تنها هاشوری است انگار در برابر سرخی لبانت و عسل جاری چشمانت :زرد و سفید و آبی مخلوط.

و انصاف نیست اگر بلا تشبیه نپندارم آن  آرامش بهاری بوسه ای بر گونه مادر را در میان این همه هلهله و رفت آمد و سلام و چاق سلامتی با این  همه سکون و آرامش هم آغوشی اعجاز انگیز پس از طوفان بوسه و چنگ و خروش هم بستری ات را.

چه خیال که تمام بهار شاید کلیشه ای است  در برابر وجود تمام قد سبز و بی کران تو ای پری کوچک من....حس میکنی بهار را?

...آری که من از این پس بهار را چهار دانگ در کنار تو هر آن قبضه خواهم کرد شادمانه.

 

بهار و نوروز بر عاشقان فصل مبارک

هر روزتان بهاری .

 

بهاریه بجای عیدانه:

اینجا بهار از راه میرسد, هیچ دیده ایم؟

طعم خوش ترانه شادی از باغ چیده ایم؟

باید شتاب کرد وقت عاشقی تنگ است

از سوز و سرد زمستان بسیار هم کشیده ایم

************************

خوب و خوش بهار توی دستای تو پیدا شده

خب آخه امسال دلم با دلت آشنا شده

چیزی نگو لغت نداریم براش

قطره بوده عشق, میونمون , حالا دریا شده

پر میکشه یه چیز میون سینه ام

ببین پرنده رها چه بی پروا شده

چه حس قشنگیه به تو رسیدن

معدن خالی بوده دل , توش طلا احیا شده

باید یه فکری برای این تن کنم

انگاری دیگه کودک دل بزرگ و رعنا شده

 

 

 

   + mehdi khademi - ٩:۳٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱٢/٢٤

اسفند88

اسفند. عقم میگیرد باز از این روزهای آخر سال. انگار کرم خورده چیزی درونم. تهوع تمام وجودم را میگیرد. از این بوی مشمئزکننده تعفن تنم مور مور میشود و دلم پیچ و تاب برمیدارد. سعی میکنم لیوان نیمه پرآب را سر بکشم اما فکر خوردن و نوشیدن هر چیزی کلافه ام میکند. تقویم لعنتی روی میز را گوشه ای پرت میکنم و و به این همه دروغ زجر آور و خنده های الکی فکر میکنم. کاش شب بود و میتوانستم چشمهایم راببندم و بخوابم تا این لشکر سیاه خیال های کج و معوج از ذهنم بگذرد. سرم را میان دستهایم میگیرم تا شاید ضربه های تو گیجگاهم را خفه کنم اما توانی در بازوان نمانده. دوباره سعی میکنم بزور بخندم تا شاید صدای خنده خودم کمی حالم را بهتر کند. حیف. تلاش مضحکی است دندانهایم روی هم قفل شده اند. این نور نیمه رمق صبحگاهی که از پنجره به داخل می افتد مثل ناله های بیماررو به احتضاری اشکم را در می آورد. گلویم خشک شده و چند سرفه سوزناک سمفونی دردهایم را خوش نواتر میکند.

 دست میبرم روی میز و دفترچه خاک گرفته ام را باز میکنم. قلمم را برمیدارم. افکارم را بسختی منظم میکنم و با تمرکزی احمقانه کلمات را قطار میکنم پشت هم توی این ذهن آشفته و با شتابی کودکانه پرت میکنم روی کاغذ سفید بیچاره دفتر غم گرفته:

                    " زمستان!

                              کاش برای همیشه

                                         فصل من می ماندی

                                که بهار من            سالهاست

                                تولد              دردهای دوباره است."

اسفند88

   + mehdi khademi - ۸:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱٢/٩

قدری به مهتاب هم فکر کن

خیلی سعی میکنم یه مطلبی غیر از شعرهام بنویسم...اما دریغ که  دلم از این همه درد بقدری پره که فقط آسایش عاشقانه هام میتونه درمانش باشه...پس تا اطلاع ثانوی فقط شراب و شعر

اینم یه تریلوژی شعر و شراب:

سکونتگاه

به لطف چشمان توست

        که من

                اینگونه            آرام میگیرم

                      در سکونتگاهی از شراب و شعر

 

بستر

هرشب

        در بستری پر از خیال

               آغوشهای مدام                و                 بوسه های بی بدیل

رویای

        پری کوچکی را

              رج میزنم

               که در گوی سیاه چشمانش

                                 انعکاس یافته

             تصویرمرد عاشقی که

                   - برای ساختن شعری دوباره-

                  ور میرود

                       با گیسوان پریشان        و             کلمات ساده!

 

باز هم شعر

 نه به اندازه

                همه معصومیت نگاهت

                    که حتی بقدر ذره ای

                   از اشتیاق دستانم

                                  را نیز

                    قادر نخواهم بود

                                مشق کنم

                                     در شعر بلند حسرت.

 

و در نهایت یه چیز با حال و هوای دیگه:

 

طاقت

               راحت نیست

                                   دوست من

                                                 هرگز!

                                              تحمل قفس

                                حتی اگر

                                       پرنده

                                     شک داشته باشد

                                                 به بی سقفی آسمان

                                                                               و

                                                                                   طراوت باران.

   + mehdi khademi - ۸:۳۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱٠/٢۱

خیابان های نمزده پائیزی

پیش میاد...یعنی ممکن برای هرکسی پیش بیاد...من خودم بارها وبارها نمونه هاش رو دیدم و حتی از آدمهای خیلی مطمئن شنیدم که پیش اومده برای خیلیها...اینا که عینی هاشه...داستان و فیلم که تا دلتون بخواد هست که اگه وقت کنم یه روز همشون رو که من خوندم و دیدم براتون لیست میکنم...پس قبول دارید که پیش میاد...خب حالا با این حساب شما هم مثل من باور کردید که خیلی دور از باور نیست. اتفاق نیست .حادثه تکرارنشدنی نیست. این خیلی خوبه...حالا بهترم . این پیش آمد اولش برای خودم راستش هضم نشدنی بود ولی خوب حالا که شما هم با من هم عقیده شدید راحتتر میتونم قبولش کنم....

 وقتی که چشمهاتو از کف خیابون نمزده بالا میاری از زیر چتر قرمز رنگ چشمهای سیاه اثیری تو یه روز پاییزی میتونه همون پیش آمد باشه...قبول نداری که گاهی پیش میاد میون خیابانهای نمزده پاییزی؟

خوشحالم

این روزها

  به کفایت میدوم

              و با وزنه های آهنی چربیهای زائدم را محو میکنم

و به آهنگهای تازه کشف شده ای  از

                           "دوید بویی" و " کاوه آفاق" ساعتها گوش میدهم

       با لذت طعم میوه های آبدار 

             فیلمهای ماندگار سالهای دور را تماشا میکنم تا نیمه های ساکت شب پاییزی

و هنگامی که

         در شهر چشمان فرشته ای دست نایافتنی

              ستاره بازی میکنم

                    صدای لبخند خدا را میشنوم

...

و لابد برای همین هاست

           که بی محابا شعر مینویسم

               و در جواب سوال "حالت چطور است؟"

       سبک و خندان

پاسخ میدهم به قطع

"خوبم"

        آری این روزها "حالم خوب است".

 

هرگز اتفاق نخواهد افتاد

 

  دیگرگونه طریقی

شعر میگردد    ترجمان

لحظه های ناب               در کنار تو بودن

بر دیباچه دفتر عاشقی ام

          که هیچگاه

آری

          هیچگاه دیگر

                در فراز وفرود های سی ساله ام

حتی رویا گونه در خواب و بیدار صبحگاهی

                          تجلی نیافته است.

 

نسبت

 

به هیچ تناسبی

          این روزها

        ایمان را

                        به قامت عبودیت

       و عشق را

                     به ترازوی بخشش محض

معیار میکنند.

   + mehdi khademi - ٧:٢٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٩/۱

پروانه ها را نگاه کن

  همیشه هست و بوده و خواهد بود لحظه های آشفتگی روحی و عدم تعادل احساسی تو زندگی آدمها...که ممکنه به هیچ حادثه یا خیلی اتفاقات هم مربوط باشه...مثل یه موج سنگین میشه تو تن و بدن آدم و تا روح و هیجاناتش رسوخ میکنه بی دلیل...مثل بیشتر بعداز ظهرهای جمعه ...یا وقتی یه چیز یا کس عزیز رو میطلبی اما خب نمیتونی تو همون لحظه کنارش باشی...درست نمیدونم برای این مواقع برای این لحظات زجرآور تو تمام این سالها و قرنها کسی درمانی اندیشیده یا نه...مثل سکر و مخدر و یا هرچی دیگه میتونه بطور کلی این حالت رو محو کنه یا نه یا بهش شدت میده...یا ممکنه حتی درمان مسکنی باشه و در دراز مدت این حالت تشدید شونده بازگشت داشته باشه...راستش من یکی دو روزه به این حالت دچار بودم ولی دیدن یه پروانه حالم رو دگرگون کرد یه پروانه یه پیام قشنگ : دوستت دارم

خاطره ای از سفر شمال:

پروانه ای سفید

  در مسیر نامعلوم

   سرخوشانه   میگذرد از رد نگاهم که مانده بود

          بر موجهای سرخورنده سفید و سبز

وقتی

   بیاد می آوردم

         چه ناباورانه

        هزار مرغ دریایی مهاجر       انگار

       هر لحظه پر میکشد

          از بستر چشمانت            به ساحل گرم قلبم

و

 چه شیرین است آنگه که

          آفتاب تن تو

                  طلوع میکند

                            ازمیان بازوان بی تاب من

و اشتیاقی است بی پایان

   برچیدن گوش ماهی از

      کرانه لبهای مواجت

آه خیالبافی میکنم

 همچنان

              روی موجهای سفید و سبز سرخورنده بر هم

و این بار

          پروانه ای دیگر

             میگذرد شتابناک در مسیری مستقیم.

 

 

دلخوش

بیچاره پروانه

بیهوده دل خوش کرده بود

به طراوت باران

و نمیدانست که              این ابرهای سفید زیبا

           آبستن طوفانند.

 

کوچ

 

کسی دائم

               کوچ میکند

از "درون من"

               به سرزمینی

از اشتیاق لبریز شده دستان گرمت

 و بیتوته اش

          در میان مرغزار چشمانت

چه خواستنی و گواراست

....و آنگاه است که

در تهی گاه سکونت "درون  من" خالی شده از آن کس

افسوسی  سوزنده شعله میکشد حکمرانانه بر سرای سینه ام به شکل آه.

 

 

تصویر

بیهوده خیره میشوم

             به این همه تصویر های خندان  تو

          وقتی

 میدانم

       ترانه حزن انگیز خنده هایت

در هیچ آلبومی

           جای نمیگیرد.

 

وحشت

چه ظالمانه

  خواهد بود

           حتی اگر لحظه ای بیندیشی

          عشق من

              با تمام دوست داشتنهای دیگر

شباهتی دارد

وقتی

 اینگونه بی تاب و شیدا

در چشمات

می نگرم

 

انتظار

میان دو دیدار عاشقانه

از هجای "اشتیاق"

شعر بلند" انتظار"

متولد گردید.

   + mehdi khademi - ٩:٠۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۸/۱۸

از اینجا تا ابدیت

خاطره یه روز رویایی پاییزی بدون تکرار

تمام آسمان از بالای سرش رد میشد و آفتاب کم رمق پاییزی با هزار زحمت خودرا از لابلای شاخ و برگ تک درخت سایه گستر خودرا روی پوست زیبای صورتش منعکس میکرد.باد شیطنتی میکرد و با تلنگری گاه به گاه برگچه های زرد را در هوای دلپذیر میان روز به رقص وا میداشت تا آرام و متقارن بر بستر گرمش پس از لختی آرام گیرند.

....و درست بالای سرش من نشسته بود و محو در عمق جاری رگهایش .

و تنها آرزویم در این روز رویایی پاییزی بدون تکرار این است که زمان در همین جا متوقف میگشت تا من در این آرامش افسانه ای کنار ش بودن درست از اینجا تا ابدیت امتداد میافتم...

ستم

چه ظالمانه 

            خواهد بود

          حتی اگر لحظه ای

بیندیشی

این "عشق"

        با تمام دوست داشتنهای دیگری که سراغ داری

شباهتی دارد

وقتی

                اینگونه خیره در چشمهایت

                           جاری میشوم.

 

 

دریچه

اینجا

     دریچه ای است که

               شبها            از آن

       پرمیکشد

         پرنده ای از عمق سینه ام

           چند کوی آنسوترک

               روی سقفی

      - که فرشته ای زیر تیرکهای فولادی اش با  "هستی"ام  که درچشمانش خانه دارد آرام گرفته است-

مینشیند و

             سر میدهد

لالایی شبانه

              با نوایی عاشقانه.

 

   + mehdi khademi - ۸:۱٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٠

دو سروده قدیمی

...دیگر نمی آید

دیری است ترانه ای نمی آید

  و دهان به گس نشسته از شعرهای بی رمق و نارس

و دست بوی نا میگیرد

          بوقت تراوش جوهری بر پرده های خیال

و خس خس

 و باز هم خس خس

                        و خس خس

که از میان نفسهای بریده

              ره میبرد به آخرین تقارن

                  این حس تند "نو شکفتن"              و

                 آن توهم سیاه "نگفتن"

گلو به سرفه

دست به رعشه

و چشم در حالت دوران

تب و تراخم          و لب لرزه               و نگاه های سرد و نگران

ترانه ای نمی آید

         حساب شعر و ترانه سواست

         آخر حتی قهر کرده است

                  و دیگر

                 "مرگ " هم نمی آید...

 

 

 

شرح ماجرا : بی حوصله

تشنگی ام را با آب معدنی دماوند رفع میکنم

          و اشتیاق سرمستی را با ماالشعیر های طمع دار بهنوش

سرم را بدیدن فیلمهای نود دقیقه ای تلویزیونی در سینمای خانوادگی ال جی

             گرم میکنم

و گوش سپردن به زنگهای جدید ویترین موبایل ایرانسل برادر ده ساله ام

صبحها از حساب جاری بلند مدت خصوصی ام

برداشت میکنم

و عصرها به اعتبار از دست رفته ام واریز

اسبابم را با یک کامیونت حمل اثاثیه نارنجی رنگ "خانه ما"

به آخرین واحد خالی 400 دستگاهی انتقال میدهم

و اعصابم را که زمان تخلیه اش فرارسیده

به چهار دیواری کاهگلی خیلی دور با پای پیاده

از اس ام اس های داغ داغ دستم میسوزد

و از نانی که از تنور سرد بیرون می آورند ارتزاق میکنم

و تنها زمانهایی که خواب نیستم

          و شلوارهایم را یکی یکی اتو میکشم

واز پرس و جوی اخبار ماهواره مان فارغ هستم

              ناگهان نگران میشوم

که

راستی چرا آنقدر ها دیگر "شاد" نیستم.

   + mehdi khademi - ۱:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۱۸

بوی خوش عاشقی

همه جا بوی عاشقی گرفته تو این خزان بارون نزده دل من...میدونی این همه باور عشق یه حس خوبی جاری کرده تو زندگی...این پری کوچولوی ما...این هستی نامتناهی شعر و احساس...راستی شعر:

کهکشان

بی یقین

   حقیقتی است جاری

           در زندگی ام

               که               خلق میگردد         متواتر

عنصری

    در قلبم عاشقانه

روزی

  به شکل "ساحره ای" مسحور کننده

                                در دوران دور نوجوانی ام

و

گاهی

     به "ایما"ئی

             جانبخش و گذرا

                           همین نزدیکی ها

    و اکنون من

     پر شده است از "هستی" ناشناخته و دست نایافتنی

 

و اینچنین است که دریافته ام

             از این قانون نانوشته و پنهان

                     که از هزاران تصویر رنگ به رنگ

        تنها

                یکی در قابی شیشه ای

                 میخکوب میشود به دیوار دلم

                           به یقینی نامیرا.

 

   + mehdi khademi - ٧:۳۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۱٢

فرشته ای آمد

فرشته

دیشب

   فرشته ای شده بودم باز

       بدون بال و نشان

           روی فرش قرمز خانه

و چون هر سال

  به هزارشکل از

                  نامهای مهربانی و بخشش

خواستم

     که بازگردانی ام

 به باغ برینی که

       - به گواهی کتابت-

             روزی         رانده شده ام از آن

                 تنها

                           به فریب فرشته ای دیگر!

 

سروده شده در 23 رمضان1388

 

   + mehdi khademi - ۸:٠۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/٢۸

 

محدوده

در زندانی

        اسیرم

 با حصارهای

               هوس

                 عشق

                        و زندگی

   + mehdi khademi - ٦:٤٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٥/۱٢

 

رنگ

هیچ حادثه ای

  آری برادر

         نگاه کن

هیچ حادثه ای چه شیرین حتی تلخ

 حاشیه بی رنگ زندگی را

                     مزین نتواند کرد

           و دیگر هم

 خلاصی نخواهد یافت

 به حکم قاطع

    خنده مصلوب شده بر چهارچوب   این تردید محض  

  

آری  برادر

   بیا باور کنیم

           غوطه وریم

     روی تکراری عبث

       بنام چرخ زمان

 

   + mehdi khademi - ٥:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٥/۱۱

مرد بدون گذشته

حکایت این وبلاگ و خالقش شده کان هو پدری که یه بچه ناقص الخلقه پس انداخته و هیچ تمایلی به بزرگ کردنش نداره. انداختش گوشه خونه ....خیلی بی رحمانه اس . ولی این پدر بی خیال و سنگدل هم واسه خودش یه توجیحات الکی داره ...از این حرفهای کلیشه ای و تکراری و شعاری کار وزندگی و مشغولیتهای ذهنی و مالی و رئیس بی فکر و ترافیک و بلاهت انسانها...

ولی من میدونم که این پدر چه آرزو ها که نداشت برای این مخلوقش...اما نمیدنه که چی شد که یهو اینجوری شد . بچه اینقدر تنها موند که زار ومریض و بی دست و پا افتاد یه گوشه...

شاید این بچه های شیک و پیک که یهو دور وبر این پدر گرفتن باعث شد ...یه روز فیس بوک یه روز یاهو٣۶٠ ...اما دیدی که اینا هیچکدوم برات نموندن بابایی....

اما یه شب یه پری زیبا اومد تو خواب این پدر فراموشکار و بهش نهیب زد: هههههههووووو

برو دست این طفل رو بموت رو بگیر و تاتی تاتی راهش ببر..خدا از سر تقصیراتت بگذره....

حالا این پدر برگشته چون به پری قول داده دست این بچه رو دیگه ول نکنه...

از سروده های سرد در این دوره بی حضوری :

از انتخابات تا سرکوب:

کجاست

  خدایا

 خردی که آفریدی برای خلق

  در این چماق بدستان

 و چراست

   تهی

         از جاری خداوندگاریت

           در این کالبدهای بی روح!

 

بیاد ندا:

گر میگیرد زمان

  وقتی

  تنی به سرما مینشیند

  از گلوله داغ

"ندا"یی خاموش میشود

   به قیمت هزاران فریاد نوخواسته از گلوی باغ

 

مبارزه:

گویی دوباره حادثه آغاز میشود           

بنگر که راه رسیدن چگونه از میان آتش و خون باز میشود

سرچشمه نتوان گرفت به آب بند سست

وقتی که حق مکرر , آشکارا مبدل به راز میشود

***********

خشکیده است

        لبان داغ عطش به آزادی

                       کو بوسه های رهایی بخش بهاروش

و

 یخ بسته

   دستهای التماس دعا

  بیفروز

       خدایا دوباره گرمای نجات را

                                                       از این آتش

***********

مهتاب گواهی میدهد

به شب زده

 خورشید در راه است

***********

تب کرده است

             باغ

  در اندیشه بهار

باران ببار

 بر این نورسیده داغ

عشق

لغت را آفریدی 

 و

 کلمه راساختی

   و بیان را

پس چراست که من

    این چنین درمانده ام

    در گفتن آنچه آشوب کرده است این میان

*********

عطشان ترین بوسه هایم

  غرق میشوند

     روی لبهای سرخ تصویرت شتابان

آن زمان

که

  سقف دلتنگی ام هوار میشود

  در گذار تنهایی

                         چون طوفان

*****************

تنهایی ام

     دو برابر میگردد

  وقتی

روبروی آینه

    بدنبال آشنایی میگردم

 

 

   + mehdi khademi - ۱:۳۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٥/٧